Dat gevoel van verbondenheid altijd vasthouden, lukt me niet

15 jaar na het tragische verkeersongeval van Sofie heb ik het nog altijd moeilijk met de beloftevolle toekomst die haar ontnomen werd. Ze zou nu 39 zijn. Hoe zou haar leven eruit zien?

Ik zie haar nog als laatstejaars geneeskunde door de ziekenhuisgang op me toestappen in haar doktersjas. Ze voelde zich zo goed in haar studiekeuze.

Als ik aan Sofie denk, zie ik meestal dat beeld van een stralende dokter in spe.

Drie dagen later was ze er niet meer. Op een stormachtige avond in februari 2001 verloor ze in Kortrijk op het Ei om een nooit opgehelderde reden de controle over het stuur. Het eerste jaar moest en zou ik begrijpen hoe het was gebeurd. Uiteindelijk gaf ik de zoektocht naar de feitelijke waarheid op.

Ze was er niet meer. Ik moest dat leren aanvaarden. Sinds mijn brugpensioen was ik een intensieve wandelaar. Het jaar na het overlijden van Sofie kreeg ik een aanbod om met een groep mee te gaan op pelgrimstocht naar Assisi. Dat was voor mij een heel louterende ervaring. Intussen ben ik met diverse andere groepen blijven wandelen in binnen- en buitenland, onder meer naar Compostela, Loyola en Rome.

Na een zware dagtocht gebeurt het soms dat ik plotseling besef: Sofie heeft heel de dag naast mij meegestapt.

Dat is een wonderlijk gevoel van verbondenheid, een bewustzijn dat je plotseling overvalt, een gevoel van gedragenheid in liefde. Het lukt me niet om dat gevoel voor altijd vast te houden. Dat Ei in Kortrijk blijf ik vervloeken. Lange tijd meden we die plek als de pest. En dan de lege plek aan tafel rond de feestdagen... Het doet nog altijd pijn.

• Lees andere getuigenissen van verbondenheid met overleden dierbaren en met heiligen.
• Ontdek de themapagina Allerheiligen en Allerzielen.