Priester Theo Borgermans: 'Ik heb God zien schreien'

Die donderdag had hij thuis zijn loon afgegeven. ’s Anderendaags trouwde hij, Bert, de oudste van vier. In Hasselt. In alle stilte. Geld voor een huwelijksfeest kon er thuis niet af, bij Nelly ook niet. Samen met de bus naar Hasselt. Trouwen om half tien. Nadien een friet gaan eten in de stationsbuurt. Wachten op de bus. Op weg naar hun sjofele huurwoning. Hun trouwdag, 25 september 1958, ze zullen hem wellicht nooit vergeten. God moet geschreid hebben.

'Met niets begonnen en het toch ver gebracht', zei een tante van het stel me eens. Toen zij hun zilveren huwelijksjubileum vierden, werd nog eens verteld in welke miserabele omstandigheden het allemaal begon. 'Makkelijk hebben we het niet gehad', zei Nelly. 'In geen geval', voegde Bert eraan toe, 'maar nu hebben we het toch goed. Wat we hebben en zijn, we hebben het zelf opgebouwd. We zijn letterlijk en figuurlijk met niets begonnen.'

'Onze kinderen en kleinkinderen kunnen dat niet meer. We hebben, zij het noodgedwongen, meer de armoede beleefd dan sommige religieuzen', zei Bert me onlangs nog.

Theo Borgermans (70) is momenteel pastoor in Overpelt. Met zijn cursiefjes neemt hij een duik in het verleden. Hij rakelt voorvalletjes op uit zijn schooltijd, uit het bejaardentehuis waar hij als tiener woonde en uit het ziekenhuis en de gevangenis waar hij als priester actief was. Thuis ving hij ex-gedetineerden, vluchtelingen en jongeren op.

De bundel Ik heb God zien schreien is uitgegeven in eigen beheer en kort 5 euro (7 euro met verzendingskosten). Bestellen kan via mail.