Op punten? 10+ voor mijn jaar in de abdij van Averbode

Eigenlijk had ik het de dag voordien moeilijker dan zaterdag, toen ik echt vertrok, zegt Robin. Veel broeders kwamen me persoonlijk groeten en zelfs bedanken voor mijn aanwezigheid hier. Blijkbaar hebben ze - net als ik - vaak in stilte genoten van onze verbondenheid.

Samen met de structuur van de vaste gebedstijden zal Robin die verbondenheid het meeste missen nu hij terug buiten is. Het gebeds- en gemeenschapsleven gaf me echt het gevoel gedragen te zijn. Vrijdag kreeg het avondgebed een andere dimensie.

Ik ben niet triest dat het experiment afgelopen is, maar wel enorm dankbaar voor wat met me gedaan heeft.

In de ogen van de leeuw

Toch besloot Robin niet te blijven. Hij moet eerst nog meer op eigen benen leren staan, vertelde hij rond Pasen al (lees: Mijn tocht door het labyrint in de abdij van Averbode). Hij vergeleek het experiment toen met een labyrint: Ik kreeg niet plotsklaps de innerlijke zekerheid dat dit mijn roeping is, maar mijn weg cirkelt er toch niet ver naast.

Robin hoort misschien niet thuis in het hart van de abdij, maar de abdij wel in het hart van Robin.

Als hij kon, nam hij de hele abdij mee in zijn nieuwe leven. Of als hij 1 ding mocht kiezen, dan de leeuw die hij zo vaak in de ogen keek tijdens het gebed. Verklaring graag? Een leeuw in houtsnijwerk in het koorgestoelte van de kerk. Om de biddende mens tot waakzaamheid op te roepen. De leeuw is niet echt mooi, hoor, eerder aandoenlijk. Allemaal handwerk, dus heel boeiend om naar te kijken.

Beter falen

Zaterdag wierp hij nog een laatste blik op zijn bureau in de slaapkamer. Ik kon daar goed werken. Als ik hem opgeruimd hield, gaf hij me het gevoel dat ik alles wel min of meer op orde had in mijn leven. En dan het uitzicht op de tuin vanaf mijn stoel.

Alles op orde in het leven? Ach, dat is toch voor iedereen maar een illusie.

Dat weet Robin nu ook. Mijn periode in Averbode is een aaneenschakeling van bijzondere momenten, maar één banaal voorvalletje zal ik niet gauw vergeten. Ik was aan het afruimen met de abt. Een van ons twee - ik weet echt niet meer wie - wierp bestek in de verkeerde bak. ‘Volgende keer beter falen!’, was de reactie van de abt. Ik vroeg me af wat voor hersenkronkel dat nu weer was?

Uiteindelijk zie ik het zo: in alles wat je doet, zit een zekere mate van falen.

Je kunt maar beter berusten in het onvermijdelijke falen en tegelijk proberen ook daarin zo dicht mogelijk bij je ideaal te komen. 

Tv en psalmen

Intussen is Robin - terug thuis nu - naarstig aan het studeren voor zijn examens theologie. Nog 5 jaar te gaan als hij na zijn master ook nog een doctoraatstitel wil halen. Ik ga een goede studiebegeleider zoeken. Het is geen schande dat je niet alles alleen kunt. En ik ga aansluiting zoeken bij de werkgroep spiritualiteit op de faculteit.

Maar eerst zal er nog vakantie zijn: tijd om vrijheid te vieren. Robin: Ik heb me de vorige avonden wat laten gaan voor de televisie, maar ik ga me helemaal te laten vangen door het grote aanbod aan nutteloze dingen. ‘s Avonds houd ik vast aan mijn gewoonte om een gewetensonderzoek te doen en uit te maken wat ik de volgende dag anders wil doen. En psalmen lezen, wat een verrassende bron van religieuze diepgang!

Als je me vraagt hoe zinvol dit experiment was op een schaal van 1 tot 10, dan geef ik een 10.

Of nee, doe maar een 10+. Ik raad het iedereen aan. Je persoonlijkheid of karakter maakt niet uit. Enige voorwaarde is een authentiek verlangen.

• Lees wat voorafging: Misschien is het klooster wel echt iets voor mij (oktober 2016), Ik ben rustiger en spontaner geworden (januari 2017) en Mijn tocht door het labyrint in de abdij van Averbode(april 2017).
• In augustus zijn er Gezinsvakantiedagen in Averbode. Ontdek het evenement in onze kalender.
• Ontdek het project Mijn roeping.