Leo De Weerdt – 3 momenten van (niet-)alledaagse schoonheid
Een Chassidische wijsheid
Eens kwam de rabbijn van Krakau de kamer in waar zijn zoon in diep gebed verzonken was. In de hoek stond een wieg met een huilend kind.
De rabbijn vroeg zijn zoon: ‘Hoor je niet dat dat kind ligt te huilen?’
De zoon zei: ‘Vader, ik was in God verzonken.’
Toen zei de rabbijn: ‘Wie in God verzonken is, ziet zelfs de vlieg die op de muur kruipt.’
Een lied van Mercedes Sosa
Mercedes Sosa (1935-2009) was een Argentijnse zangeres, die ontzettend populair was in Latijns-Amerika en bewonderd werd om haar intense stem. Met Sólo le pido a Dios (1984) geeft ze een stem aan de stemlozen. Dit prachtige lied kwam onlangs weer in de aandacht omdat het te horen was in de documentaire over haar landgenoot Jorge Bergoglio, Pope Francis a man of his word, van Wim Wenders.
Ik vraag God alleen dat het lijden
me niet onverschillig zou laten
geen droge droogte noch leegte
die me hindert te doen hetgeen moet
Ik vraag God enkel dat het onrecht
me zou blijven raken
dat ze me op de andere wang slaan
als ik verzaak aan deze plicht
Ik vraag God enkel dat oorlog
me niet onverschillig zou laten
het grote monster dat vertrapt
de witte onschuld van kleine mensen
Ik vraag God enkel dat onrecht
mij ooit niet meer zou raken
men vergeet het niet makkelijk
wanneer een verrader meermaals toeslaat
Ik vraag God enkel dat de toekomst
mij niet onverschillig laat
ontneem de hoop niet aan de mens
die een ander leven wil.
(Luister onderaan deze pagina naar een opname van dit lied.)
Een prelude van Chopin
Over de hoop als een prelude en het uiteindelijke dat nog komen moet...
‘Ik die nooit in staat ben geweest om een instrument te bespelen, kan alleen in de muziek een beeld terugvinden dat het vermogen heeft om de diepere betekenis van de hoop op te roepen die in de mens leeft. Een prelude was oorspronkelijk een soort improvisatie, bedoeld om de vingers van de muzikanten los te maken en hen in staat stelde te improviseren voor het werk zelf begon. Maar geleidelijk aan werd de prelude in zekere zin een deel van het muziekstuk zelf, dat zich opent en voorbereidt, terug vervaagt om uiteindelijk terug te verdwijnen met de compositie dat ze voorbereidt. Zo is de menselijke hoop als het sierlijke gebaar van een prelude, waarvan het onvoltooide werk de verkenning zélf is of het voorspel van de uiteindelijke creatie die nog komen moet.’ (Uit: Là où le coeur attend - Fréderic Boyer - 2017 éd. P.O.L.)
(Luister onderaan deze pagina naar een uitvoering van Chopins Prelude op. 45 door Arturo Benedetti Michelangeli.)