Bucketlist van een minderbroeder kapucijn ~ Kenny Brack

Kenny Brack is parochievicaris in de pastorale eenheid Sint-Franciscus van Assisi in Hoogstraten-Rijkevorsel en gardiaan van het kapucijnenklooster in Meersel-Dreef. Hij richtte in Vlaanderen de franciscaanse jongerenwerking YouFra op. Het dromen gaat hem bijzonder vlot af.

#1 … dat ons Franciscaans belevingscentrum aanslaat

We hebben er met een kerngroepje 3 jaar aan gewerkt ... en herbegonnen en herbegonnen.

Het is mijn droom dat zinzoekers de weg vinden naar ons Franciscaans belevingscentrum waar we zoveel energie hebben ingestoken.

Mijn verlangen hierbij is dat de bezoekers door ons centrum te bezoeken hun eigen spiritualiteit leren ontdekken, dankzij onze Franciscaanse impulsen die we er hebben in uitgewerkt. Dat scholen de weg mogen vinden en dat godsdienstleerkrachten of retraîtebegeleiders via dit aanbod aan hun leerlingen juist dat ietsje meer kunnen aanbieden en ...  dat de jongeren er enthousiast van mogen worden.

Het Franciscaans belevingscentrum ligt in het hart van een bijna 400 jaar oud kapucijnenklooster dat op zijn beurt omgeven is door een fantastische groene long, bedevaartsplaats incluis. O ja, voor wie wil komen: het is te vinden in de Noorderkempen, in Meersel-Dreef.

#2 Toekomst voor Capuchin Youth Pakistan en YouFra België

Vorig jaar trok ik mijn ogen wagenwijd open toen ik in slums van het Pakistaanse Lahore of in de Bricklands met de bestaanswijze van christelijke kinderen en jongeren geconfronteerd werd. Noem het maar slavenarbeid, of toch zeker kinderarbeid. Midden in die toestanden brengen onze medebroeders daar jongeren samen, om de kinderen die dat lot moeten ondergaan, dagelijks te ondersteunen in de ontmoeting en het leren van elkaar.

Voor christenen is het sowieso al niet gemakkelijk om het hoofd boven water te houden in Pakistan, ze zijn letterlijk tweederangsburgers. Ik had daar ook goeie contacten met jonge mensen van Capuchin Youth Pakistan, die mijn hart veroverden. Het trof me hoeveel zij ervoor over hebben om hun christelijk geloof te beleven. Er zijn nu plannen om een ontmoeting op poten te zetten tussen leeftijdsgenoten van Capuchin Youth en onze Belgische YouFra. Waarschijnlijk in België.

Om jongeren elkaar te laten aanmoedigen om vanuit hun geloof sterk en vooral hoopvol te worden, daarvoor wil ik heel wat doen.

Ik hoop dus dat daar iets van komt, en dat het financieel haalbaar is. Voor ons geseculariseerd België en voor de jongeren die daarin 'moeten' leven, zou zo'n ontmoeting van onschatbare waarde zijn. En voor mij ook natuurlijk.

Lees verder onder de foto's.

#3 … dat mijn boek lukt

Ik heb al een tijdje goesting om een boek te schrijven voor jonge mensen en jong volwassenen over de relevantie van Franciscaans leven vandaag. Maar begin daar maar eens aan! Alsof het zo moest zijn, volg ik in het kader van een bijscholing een mastercursus Franciscaans leraarschap. Wordt daar nu toch wel van iedere cursist verwacht dat ze bij wijze van examen een persoonlijk werk afleveren!

Mijn promotor ziet het zitten dat dit voor mij een boek mag zijn voor jonge mensen. Ik ben er al aan bezig. 't Is nu alleen maar te hopen dat ik de juiste toon vind om het te doen 'aanslaan' bij jongeren en jong-volwassenen.

#4 … dat jongeren de weg vinden naar Franciscaans religieus leven

Als je een levenskeuze maakt of een bepaalde weg bewandelt en je voelt je er goed, dan droom je ervan om anderen mee te nemen op die weg. Ik denk niet dat er mensen aan iets beginnen of in iets instappen met het idee van: Hoera, ik ben de laatste, ik doe het licht uit. Zo is dat bij mij ook.

Alhoewel de Kapucijnen bijna de grootste mannelijke orde vormen ter wereld, zie je er in België niet zoveel van. Gelukkig werken we mee aan het project Europa en zijn enkele van onze gemeenschappen internationaal, wat dan direct een forse verjonging en dus meer mogelijkheden met zich mee brengt.

Er zijn veel mogelijkheden in onze orde, omdat onze spiritualiteit daartoe aanzet en gewoon ook ... omdat het plezant is om zo te leven.

#5 Miniboerderij

Toen ik nog pastoor was in Heuvelland en daar een grote tuin had, schafte ik mij een ezel aan. Ik dacht dat die buiten het maaien van het gras ook dienstig kon zijn in de liturgie van de Goede Week en rond Kerstmis. Maar daar kwam niets van. Dat dier was veel te wild en te eigenwijs! Het bleef dus bij grasmaaien.

Nu woon ik in een mooi en gezellig oud klooster met een enorme grote groene oppervlakte eromheen er is een ook een horecazaak met een speeltuin.

Dromen is dromen, hé, maar soms komen dromen ook wel eens uit ...

Wel, ik zou in de buurt van de speeltuin enkele boerderijdieren willen neerzetten: een ezel, een geit. En dan kan pater gardiaan af en toe eens met de ezel gaan wandelen, zoals de broeders van Tibériade dat doen. Dat brengt mensen samen.