Conferentie Missionaire Parochie: Vaar nu naar het diepe …

Op 12 en 13 maart vond daar een tweedaagse plaats over ‘de missionaire parochie’. 3 priesters uit ons vicariaat, 3 vicariale medewerkers, enkele pastoraal werkenden en een zevental actieve vrijwilligers uit Mechelen wilden de boot zeker niet missen. We trotseerden de file-golven en meerden keurig op tijd aan om, samen met 750 anderen, de Eucharistie te vieren. Vervolgens lieten we ons meedrijven door de inspirerende woorden van James Mallon. Hij verwees naar Jezus, die de leerlingen geen rust gunde en hen, na een nacht hard werken, vroeg om naar het diepe te varen (Lc 5). Ook James Mallon erkende ons harde werk, maar, net zoals Jezus, vroeg hij ons om van job te veranderen. We hebben wellicht geen herders (pastors) meer nodig, maar we moeten ons ‘omscholen’ tot vissers. In plaats van ons vooral te richten op de kudde die er reeds is,  dienen we uit te varen om nieuwe leerlingen op te vissen. Als we onze boten in de (veilige parochie)haven laten liggen, zal er af en toe wel eens een visje in de boot springen, maar … in het diepe zijn er nu eenmaal meer vissen … . James Mallon benadrukte ook dat het niet bergaf gaat met onze Kerk. Of … het gaat niet alleen bergafwaarts … . Tegelijkertijd is er namelijk ook een opgaande beweging: er dienen zich vele nieuwkomers aan. Hoe moet het nu verder? Volgens James Mallon start alles met een ‘wow’: een verlangen, een passie, “I have a dream”. Enkel een ‘wow’ kan evolueren naar een ‘how’, die toekomst is en toekomst geeft.

In de namiddag vonden werkwinkels plaats. In de workshop over ‘cultuur veranderen’ leerde ik … dat we geen vrijwilligers nodig hebben. We hebben geen vrijwilligers nodig, maar enkel ledematen van het lichaam van Christus, elk met hun eigen talenten en functies … . Als we spreken en denken over ‘professionals’ en ‘vrijwilligers’, kunnen we de indruk krijgen en geven dat wat we doen ‘werk’ is in plaats van een ‘missie’. We hebben ‘niets te doen’, het gaat namelijk over ons ‘zijn’ (ons christen-zijn). En we ‘zijn’ geen christen op ons eentje. Christen-zijn is iets ‘gemeenschappelijk’. We hebben een gemeenschap nodig en teams of zoneploegen die richting geven aan de gemeenschap. In bepaalde bedrijven zijn er leiders die een team leiden, maar in de Kerk is er niemand die het team leidt: “Ik leid geen team, maar in de Kerk leiden WIJ VANUIT een team …”. 

We werden echter niet alleen gevoed met interessante gedachten. Ook de maaltijden, de ontmoetingen, de gebeds- en zangmomenten schonken ons ‘voedsel voor onderweg’. We werden gesterkt en door de Geest in onze kracht gezet. Het werd avond en het werd ochtend. Dat was de eerste dag en God zag dat het goed was.

Op vrijdag volgde ik in de voormiddag een werkwinkel met een boeiende titel: ‘Hoe word je multi-missionair?’. Eén woord stond centraal, namelijk ‘beschikbaarheid’. Zijn wij beschikbaar en bereikbaar? Staan wij open voor wie en wat op ons pad komt? Hebben wij oog en oor voor nieuwkomers? Naast Alpha, Sycamore en digitale evangelisatie klonk ook het idee van de ‘huiskringen’. We noemden het ook reeds op onze meerdaagse in november 2025 te Blankenberge: cell-church, een kerk bestaande uit kleine groepen, die regelmatig samenkomen in één of ander huis. In zo’n huiskringen geschiedt het volgende: verkondiging wordt persoonlijk, liturgie wordt verdiept, diaconie wordt concreet en gemeenschapsopbouw gebeurt … .