Nieuwe vormen van apostolische aanwezigheid
De veranderingen binnen de maatschappij als binnen de religieuze gemeenschappen zorgt ervoor dat de onderwijs-en zorginstellingen die door religieuzen werden opgestart als antwoord op concrete noden nieuwe, wettelijke structuren krijgen. Dit proces zet zich volop door naar het einde van de 20ste eeuw. Scholen, woon-en-zorgcentra en tal van andere instellingen worden zelfstandige VZW’s met – in de mate van het mogelijke – een aanwezigheid van religieuzen in de raad van bestuur. Binnen de congregatie heeft een gelijkaardige beweging plaats.
- In Bassevelde en De Panne krijgt de VZW de naam ‘Woon-en Zorgcentrum Sint-Bernardus’.
- In 1972 wordt Blij Leven een zelfstandige VZW. (Bassevelde)
In Oudenaarde kennen de basisscholen en secundaire scholen, ontstaan vanuit de congregatie éénzelfde proces. De basisscholen vormen samen de VZW KBO ( Katholiek Basisonderwijs Oudenaarde ). De secundaire scholen – zowel deze van de bisschoppelijke overheid als deze van de zusters – vormen samen de VZW KSOO ( Katholiek Secundair Onderwijs Oudenaarde ). Omdat hun pedagogisch project ondersteund wordt door de pedagogische visie van Bernardus van Clairvaux nemen zij de naam aan van Bernardusscholen.
Omdat vele zusters op pensioenleeftijd zijn, engageren zij zich op velerlei wijzen in vrijwilligerswerk. Het bezoek aan zieken en bejaarden, medewerking in de parochiepastoraal via secretariaatswerk of catechese, de zorg voor kansarmen en vreemdelingen, kerkonthaal : het zijn slechts enkele voorbeelden van de pastorale bewogenheid van waaruit zij actief bezig zijn. De jongste groep onder de zusters is geëngageerd in de jongerenpastoraal, onderwijs, bejaardenzorg, hulp aan kansarmen. Zij doen dit samen met leken, in een geest van wederzijds respect en openheid.
Nieuwe noden in Afrika
Onze Afrikaanse zusters worden geconfronteerd met vele noden, ook nieuwe noden, waaraan zij in de mate van het mogelijke trachten te beantwoorden. Vooreerst zijn er de basisbehoeften van de respectievelijke bevolkingen tussen wie zij leven en werken zoals medische zorg en onderwijs. In Rwanda geven de zusters eerstelijnszorg in enkele gezondheidscentra met daarbij een bijzondere aandacht voor AIDS-zieken. Hetzelfde gebeurt later in Tsjaad en in Burkina. Ook in het onderwijs zijn de zusters actief : in Rwanda zowel in basis-secundair als hoger onderwijs. In Tsjaad werd enkele jaren terug een basisschool voor meisjes opgestart. Zij zijn immers het meest kwetsbaar in dit overwegend moslimland met wijd verspreide polygamie. Binnen een Afrikaanse context is de zorg voor kinderen met een handicap nog pionierswerk. In Burkina startten onze zusters een dagcentrum; in Rwanda zijn de zusters een revalidatiecentrum begonnen, waar kinderen met een handicap voor langere tijd kunnen verblijven. Een kleuter-en basischool voor inclusief onderwijs geeft hen zelfs de kans om ‘naar school te gaan’. Voegen we daar nog de armenzorg aan toe die zowel in Rwanda, Tsjaad en Burkina vele vormen aanneemt, van bijstand aan kinderen die over onvoldoende schoolgeld beschikken tot zorg voor families, alleenstaande moeders, arme zieken en jongeren zonder werk.
Lees meer over onze zusters in Afrika.
Om Bernardus woorden te gebruiken : “de maat van de liefde is de liefde zonder maat”, zo is ook de maat van de dienstbaarheid een dienstbaarheid zonder maat.