Advent is … bouwen aan vrede. Geen duurzame vrede zonder gerechtigheid, en die begint in jouw hart

Is het je gelukt om in de eerste week van de advent wat los te komen van de dagelijkse drukte en een beetje stilte in te bouwen in je dagritme? Dan zal je daar vandaag al de eerste vruchten van plukken en zijn we klaar voor een volgende stap: tot inkeer komen en aan vrede bouwen.

Als ik het stil durf te maken, merk ik meestal al gauw dat allerlei geluiden en gevoelens staan te dringen om naar boven te komen. Ze maken het me moeilijk om me echt te concentreren op de bodem van mijn hart, daar waar ik het basisvertrouwen kan vinden dat ik God noem, de bron van Liefde. Vertrouwen en liefde liggen heel dicht bijeen.

Het vechten om aandacht van al dat lawaai in mezelf, is net als het lawaai buiten. Het geraas van auto’s, het bulderen van oorlogsmachines, het wedijveren om macht, het roepen en schelden op sociale media. Het moet tot bedaren worden gebracht.

Vrede door rechtvaardigheid

Deze week klinkt in de zondagsliturgie een sterke oproep tot rechtvaardigheid.

‘Vrede door rechtvaardigheid’, zo noemt God zijn volk in het boek Baruch (5,1-9). Kan dat ook vandaag onze naam worden? Johannes De Doper roept op zijn manier op tot rechtvaardigheid: ‘Bereid de weg van de Heer, maak zijn paden recht!’ (Lucas 3,1-6)

Er moet grote kuis gehouden worden in mijn hart, want de Vredevorst kan maar komen als de weg is vrijgemaakt. Tot inkeer komen, terugkeren op mijn stappen, een toontje lager gaan zingen, dat zijn noodzakelijke voorwaarden om gebroken relaties te herstellen, tot verbindende communicatie te komen en zo de vreugde van diepe en duurzame vrede te kunnen ervaren.

Hoe donkerder het buiten is, hoe meer verschil een kleine vlam kan maken. Daarom is dit de geschikte tijd om te werken aan vrede in je eigen hart. Daarbij kunnen we alvast één opsteker meegeven: je hoeft het niet helemaal zelf te doen. De vrede komt naar je toe. Elke dag een stap dichterbij. Er branden al twee kaarsen.

Gebed

Je kan bidden met deze wens uit de Brief aan de Filippenzen (1, 3-6) om de bron van vrede in je hart aan te boren.

‘Moge je liefde steeds rijker worden aan inzicht en fijngevoeligheid, om te kunnen onderscheiden waar het op aankomt. Dan zal je op de dag van Christus ongerept en onberispelijk zijn, verzadigd met de vrucht van de gerechtigheid die komt van Jezus Christus, tot eer en lof van God.’

Labyrint lopen met je vinger

Ooit in de kathedraal van Chartres geweest? Op de vloertegels is een labyrint uitgewerkt, een eeuwenoude methode om tot verstilling te komen met een plaatselijke pelgrimage. We kunnen deze pelgrimage ook als vingeroefening doen.

Zó doe je het

Zet je vinger op de ingang onderaan. Loop langzaam door de gangen. Die leiden van en naar het hart van de cirkel, tot je helemaal aangekomen bent. Onder het naderen kun je vasthouden aan een mantra, bijvoorbeeld: ‘Ik luister.’ Als je aandacht afdwaalt, breng je jezelf zacht terug naar het hart van het labyrint. Eens aangekomen houd je halt om te doorvoelen wat er in je omgaat. Om dan de weg naar buiten aan te vatten. Daarvoor kun je een ander mantra nemen, zoals: ‘Vrede.’

Probeer je het eens? Schrijf achteraf in enkele woorden op wat bij je opkomt.Wil je het delen met ons?

Meer inspiratie om creatief-meditatief aan de slag te gaan in de advent vind je in het werkboek Fluisteringen van licht van Christine de Vries.