Maria had geen last van kerststress, vertelt ze in dit exclusieve interview

We ontmoeten Maria in het kapelletje op de hoek van de straat. Het is onlangs opgekalefaterd op initiatief van buurtbewoners en kreeg een mooie roze kleur langs buiten. Maria zelf staat er vol vertrouwen bij. Net als vóór de opknapbeurt, hoor. Maria is gewoon zichzelf. Ze is wat de bezoeker in haar wil zien, recht door de verwaarloosde of schitterende buitenkant, zo naar haar hart, dat altijd nieuw is. Jong en fris. Ze beluistert elk verhaal alsof ze het voor de eerste keer hoort. Nochtans komen we allemaal met ongeveer dezelfde zorgen bij haar…

Otheo • Dag Maria, je staat hier al zo lang. Waar wacht je op?

Maria • Op jou. Daar ben je eindelijk. Blij je te zien. Wat ligt er op je hart?

Otheo • Eigenlijk kom ik vragen stellen aan jou, Maria, niet omgekeerd. Maar je hebt gelijk, er ligt me wel degelijk iets op het hart. De advent is begonnen. We hebben een adventskrans gemaakt en de eerste kaars aangestoken. Nog een goede drie weken en het is Kerstmis. Een mooi feest met veel gezelligheid, maar ik zie ook dat de stress voor veel mensen alleen maar toeneemt. Net als de eenzaamheid. We móeten het gezellig maken. Als het niet gezellig is, hebben we gefaald. En zelfs in al die gezelligheid voelen we ons soms zo leeg. Ik spreek ook voor mezelf.

Maria • Ho, ho, ho. Stop eventjes. Je bent aan het doordraven. Rustig. Waarom moet het zo per se gezellig zijn met Kerstmis? Denk je dat het bij ons in de schuur zo gezellig schuilen was met een baby tussen de beesten? We hadden ternauwernood een dak boven het hoofd! Jozef deed zijn best om het ons een beetje gemakkelijk te maken met stro om op te liggen en een vuurtje om de kou te verdrijven, maar voor de rest was het eigenlijk bitter afzien.

Otheo • Inderdaad, hoe harder we hollen om er het perfecte feest van te maken, hoe verder we van jou verwijderd geraken. Waarom is dat zo moeilijk te onthouden?

Maria • Omdat je van je familie houdt, natuurlijk. Het is mooi dat je je best wil doen voor al wie je ontvangt. Maar mispak je niet aan allerlei familie- en andere tradities die over je oren kunnen groeien. Durf het ook eens anders aan te pakken. We zijn allemaal kwetsbare mensen. Pas als we daar oog voor krijgen, kunnen we elkaar echt nabij zijn.

Otheo • Maria, je lijkt me zo’n sterke vrouw. Wat heb jij niet allemaal doorstaan! Waar haalde jij de kracht vandaan om destijds, in zwangere toestand, naar Betlehem te reizen en er de moed in te houden?

Maria • Niet dat ik veel keus had, hé. Alles is nu eenmaal gebeurd zoals het is gebeurd. Ik was zwanger, Jozef heeft me gelukkig niet verstoten maar zich over ons ontfermd. Hij deed wat hij dacht dat goed was. En daar ben ik hem eeuwig dankbaar om. Verder stelden we ons niet al te veel vragen. We zouden wel zien wat God op ons pad bracht.

Otheo • Die instelling getuigt van groot vertrouwen. Hoe kan ik mij daarin oefenen?

Maria • Allereerst is het goed om dagelijks – bijvoorbeeld als je opstaat – een beetje tijd te maken om je heel bewust te worden van de nieuwe dag. Elke nieuwe dag is een kans om er iets van te maken.

Zelf heb ik altijd het joodse gebed gebeden dat ik leerde van mijn ouders, de sjichariet: Ik dank U, levende eeuwige Koning, dat U in ontferming mijn ziel weer in mij hebt doen terugkeren, Uw trouw is zo groot. 

Spreek dagelijks je dankbaarheid uit aan God, die Liefde is, ook al gaat het misschien bijzonder slecht met jou. Je zal zien dat je er sterker van wordt. ‘Al wat je vraagt, geloof dat het jou al gegeven is’, zei Jezus.

Otheo • Dat zei hij inderdaad. Heb je nog een tip?

Maria • Wie gewoon is om zelf de touwtjes in handen te houden van al het dagelijkse reilen en zeilen, vindt het heel moeilijk om los te laten en te vertrouwen op God. Je moet je dus oefenen in loslaten. Jezelf openstellen voor mogelijke risico’s.

Je kan in de leer gaan bij mensen die heel kwetsbaar zijn door hun situatie van armoede, handicap, ouderdom of ziekte, mensen zonder papieren, noem maar op. Mensen die de regie over hun leven voor een stuk verloren zijn. Bied hen je solidariteit en vriendschap aan, ga mee hun strijd aan om tot hun recht te komen. Zij zullen er kracht uit putten en jij zal delen in hun wonde. Win win.

...

Maria • Waarom zeg je niets?

Maria • Heb ik iets verkeerds gezegd?

Otheo • Nee, maar je voorstel schrikt me af. Waarom zou ik hun wonde willen?

Maria • Jij was degene die me een tip vroeg. Wees blij dat ik niet voorstelde om alles te verkopen wat je hebt en echt arm te worden met de arme. Toen Jezus dat eens antwoordde aan een rijke jongeling die vroeg hoe hij gered kon worden, droop die triestig af. Einde verhaal.

Maar het is nog altijd hetzelfde, hé? Hoe moeilijk is het toch voor een rijke om het Koninkrijk Gods binnen te gaan!

Otheo • Maar ik ben toch niet echt rijk?

Maria • Je bent zo rijk dat je niet weet waarvoor je God zou moeten danken bij het opstaan. Je houdt je rijkdom voor vanzelfsprekend. Tegelijk klaag je over eenzaamheid en leegte. Maar het komt niet in je op om aan God te vragen om die leegte te vullen.

Otheo • Jij hebt je letterlijk en figuurlijk door hem laten vullen en vervullen. Ik zal je woorden overwegen in mijn hart. Tot morgen.