Als winter weer kerst wordt – Valérie Kabergs [standpunt]

In Kortrijk overweegt men om de naam Winter in Kortrijk om te dopen tot Kerst in Kortrijk, zo las ik. Lange tijd zag je de omgekeerde beweging: alles wat te expliciet verwees naar christelijke sporen moest de wereld uit. Dat tij lijkt hier en daar te keren. Adventskalenders zijn razend populair en ook kerststallen haalden hier in Vlaanderen volop de media-aandacht. Mensen zijn duidelijk op zoek naar warmte en authenticiteit. En daarbij voelen ze zich opnieuw aangetrokken tot elementen die met de christelijke traditie verbonden zijn.

Zijn we daarmee terug op weg naar een christelijk Vlaanderen? Dat niet. Lang niet iedereen die een adventskalender in huis haalt, denkt aan het christelijke geloof. En het is niet omdat je naar Kerst in Kortrijk gaat dat je je wil bekeren. Kerststallen draaien bovendien om veel meer dan sfeer en gezelligheid. De hernieuwde aandacht en betrokkenheid op christelijke elementen biedt wel kansen om de eigenheid van het christelijke geloof weer ter sprake te brengen. Het creëert ruimte om ook het tegenwoord te ontdekken dat die traditie in vele opzichten spreekt te midden van een dolgedraaide maatschappij. Over de marginalisering en rauwheid die de geboorte van een kind in een stal symboliseert bijvoorbeeld. Of over de deugden van geduld en vertraging die de advent oproept. Sommigen zal dat afschrikken, anderen zal het raken en aanzetten tot een verdere zoektocht.

Enkele dagen na Kerstmis wordt het jubeljaar Pelgrims van hoop afgesloten, maar zijn sporen heeft het wat mij betreft zeker nagelaten. Niet alleen in persoonlijke levensverhalen, maar ook maatschappijbreed laten onverwachte tekenen van hoop zich zien. Dat die tendens zich nu ook nog mag doorzetten op wereldvlak. Dan zou niet alleen de winter, maar elke tijd van het jaar een beetje kerst zijn.

Reageren? Mail naar valerie.kabergs@otheo.be