Bisdom Brugge geeft zorgpastores extra duwtje in de rug

'Die mij droeg op adelaarsvleugels, 
die mij hebt geworpen in de ruimte; 
en als ik krijsend viel, mij ondervangen met uw wieken 
en weer opgegooid totdat ik vliegen kon, 
op eigen kracht, op eigen kracht.'

De woorden van Huub Oosterhuis, vertolkt door de zachte stem van zijn dochter Trijntje luidden op 9 december 2024 een bijzonder moment in in het bisschopshuis van Brugge. Vijf pastores (zie foto) zaten klaar om, aangemoedigd en gesteund door de dienst zorgpastoraat en directie, samen stil te staan bij de betekenis van hun zending als pastor en deze te vieren. De zesde pastor, Gretl Vandoorne, was er in gedachten bij. 

Hoewel er eerder al een individueel zendingsgesprek plaatsvond met bisschop van Brugge Lode Aerts en iedereen al een zendingsbrief ontving, zijn er volgens de dienst Zorgpastoraat van het bisdom Brugge redenen genoeg om de zending een extra gouden randje te geven. 

'Als pastor ben je geen losse schakel', vertelt stafmedewerker Elien Rogiers. 'Net daarom vinden we het belangrijk om nieuw gezonden pastores samen te brengen en ook hun directie uit te nodigen. Het is dankzij de ruimte die directie en het beleid maken voor spirituele en pastorale zorg, dat pastores een schakel kunnen zijn binnen kwaliteitsvolle totaalzorg. Dit zendingsritueel grijpen we aan als een gelegenheid om hen hiervoor te bedanken én om hen – indien ze nog niet vertrouwd waren met onze dienst – te informeren over wat we kunnen betekenen. Voorts mag de pastor deel uitmaken van een grotere groep zorgpastores. Door samen de zending te vieren en er nadien een gezellig samenzijn aan te koppelen, willen we die verbondenheid in de verf zetten.'

Petra Decock, een van de pastores die pas gezonden werd, ervoer het zendingsritueel alvast als 'een duwtje in de rug'. 'Het was voor mij een moment van inspiratie. We konden opnieuw stilstaan bij onze wortels en opdracht. Een opdracht die ik vooral zie als ‘dienstbaar zijn voor de concrete mens’. Voor mij is het nog altijd belangrijk geworteld te zijn in een gemeenschap, om die gedragenheid te voelen en te beseffen dat het geen werk is van ‘ik alleen’.'

En Petra vervolgt: 'Gezonden worden, betekent voor mij dat ik als ‘individu’ eigenlijk die hele gemeenschap ‘vertegenwoordig’ – zeker naar gelovige bewoners toe – en me er ook in voel als een deel van het geheel. Daarom is die dubbele binding zo belangrijk. Om deel te kunnen zijn van het geheel van de voorziening waar ik werk, heb ik het nodig me deel van een groter geheel te voelen om die opdracht te kunnen dragen/uitbouwen/begrijpen.'

'Door tijdens het zendingsritueel te verwijzen naar het symbool van de boom, wensen we zorgpastores toe dat ze ‘diep geworteld en breed vertakt’ mogen zijn', vult Elien aan. ''Diep geworteld’ door hun opleiding, verdere vorming, alsook door hun geloof in een God die zegt ‘Ik zal er voor jou zijn’. Maar ook ‘breed vertakt’, door een open dialoog met de grote rijkdom aan verscheidenheid (aan culturen, levensbeschouwingen, visies…) en door te verbinden met andere zorgverleners om zo optimale totaalzorg mogelijk te maken.'