Op de Camino leer je vertrouwen

Iedereen – gelovig of ongelovig – stapt zijn of haar eigen Camino. Maar 1 ding delen alle pelgrims: het besef dat de Camino je verandert. Al die kilometers, ervaringen en ontmoetingen stop je mee in de rugzak van je leven. Ze bepalen voor altijd hoe je naar jezelf kijkt. In deze nieuwsbrief ontleden we waarom deze tocht zoveel impact heeft op je zelfbewustzijn en vertrouwen.

20 à 30 km te voet afleggen per dag, en dat meer dan een maand lang … In de vorige nieuwsbrief beschreven we al hoe je op de Camino je grenzen verlegt. In het begin lijkt die afstand onoverbrugbaar. Maar gaandeweg past je lichaam zich aan. Je leert omgaan met spierpijn en blaren op je voeten. Je trotseert de hitte en laat je niet klein krijgen door de regen. Je blijft doorgaan. Je voelt dat je sterker wordt en dat maakt je meer vastberaden. Voor je het weet, ligt de helft van de tocht achter je. En 2 weken later aanschouw je op het Plaza del Obradoiro de kathedraal. Plots besef je: “Ik heb 800 km gewandeld! Als ik dit kan, kan ik veel meer dan ik dacht!”

Elke Camino kent zijn hindernissen. Als pelgrim moet je leren omgaan met vermoeidheid, frustraties en tegenslagen. Je staat ervan versteld hoe snel je flexibel omgaat met de gedachte dat je ’s ochtends niet weet of je ’s avonds een bed en warm eten gaat hebben. Je wordt minder bang voor het onbekende. De Camino leert je vertrouwen n op het moment. Hoe dichter bij de relieken van Jakobus, hoe verder van de controlefreak in jezelf. En dat voelt goed.

Heel wat pelgrims zouden hier in Vlaanderen niet op stap willen gaan met alleen maar een rugzak, goede schoenen en een open geest. En toch heb je op de Camino niet meer nodig. Die onthechting verplicht je om creatief te zijn en op anderen te vertrouwen als er onderweg iets gebeurt. En elke pelgrim zal getuigen dat dat sowieso wel eens gebeurt. Je raakt de route kwijt, er liep iets mis met je reservatie in de herberg, die oude knieblessure steekt plots weer de kop op, … Altijd is er wel iets waar je hulp van anderen voor kunt gebruiken. En gegarandeerd vind je die ook! Er is altijd wel iemand die je te hulp schiet. Het leert je dat geholpen worden én zelf anderen helpen simpelweg veel voldoening geeft.

“Alle werkelijke leven is ontmoeting”, zo stelde de filosoof Martin Buber. Nergens wordt dat zo expliciet duidelijk als tussen de gele pijlen die je naar Compostela leiden. Er zijn de ontmoetingen, met jezelf, met je grenzen, met de natuur, … Voor gelovigen is er de ontmoeting met God. Maar ook de ontmoetingen met andere pelgrims. Bijna altijd heel open en oprecht. Je ervaart bij die contacten dat je gezien en gewaardeerd wordt zoals je bent. Status of sociale verwachtingen reizen op de Camino niet mee. 

Andere pelgrims moedigen je aan, helpen je en delen hun verhalen. Die erkenning van anderen – én van jezelf – doet wonderen voor je zelfvertrouwen. Sommige pelgrims zijn hun tocht gestart omdat hun vertrouwen in zichzelf en de mensheid een knauw gekregen heeft. Voor hen kan dit herstelde vertrouwen extra waardevol zijn.