Ronny en Tom onderweg naar Compostela. © RR
Ondanks uitgezaaide kanker stapt Tom Dossche voor de 10de keer naar Compostela
Toen Tom Dossche uit Ronse op 12 oktober 2024 het ziekenhuis verliet, stond zijn wereld stil. Uitgerekend op zijn 57ste verjaardag vernam hij dat hij uitgezaaide prostaatkanker had.
‘Aan de ingang deelden vrijwilligers van vzw Toekan gele lintjes uit voor Kom op tegen Kanker’, vertelt hij. ‘Het voelde alsof ik plots tot een andere wereld behoorde.’
Lees hieronder verder
De eerste maanden waren zwaar voor Tom. ‘Ik kreeg te horen dat ik palliatief was en nog slechts vijf jaar te leven had. Dat doet iets met een mens. Maar na een tijdje draaide ik de knop om. Ik wil niet leven vanuit angst of mijn dagen achter gordijnen doorbrengen. Vandaag luidt mijn motto: ‘stel doelen en je zult ze bereiken’. En als dat niet lukt, blijf dan in elk geval dromen én vooral bewegen.’
Lees meer.
Begin mei stapte Tom samen met zijn vriend Ronny de Camino da Geira e dos Arrieiros. Dat is een eeuwenoude pelgrimsroute van Braga in Portugal naar Santiago de Compostela, goed voor zo’n 280 kilometer.
‘De camino in Portugal was best zwaar’, geeft Tom toe. ‘De oude Romeinse paden lagen verweerd in de bergen, het weer sloeg voortdurend om en onderweg hadden we vaak niets te eten of te drinken. We sliepen onder golfplaten en droogden onze kleren in onverwarmde kamers. Maar net in die eenvoud schuilt voor mij de schoonheid van de camino.'
Voor Tom was het intussen al zijn tiende camino. Vorige zomer trok hij met de fiets naar Compostela om geld in te zamelen voor kankerpatiënten en hun familie.
Tom: 'Onze samenleving draait te veel rond geld, presteren en macht. We zitten gevangen in agenda’s, systemen en verwachtingen. Ook ik ben opgevoed met de overtuiging dat je hard moet werken om iets te bereiken of iemand te zijn. Die jarenlange stress deed mijn lichaam geen goed. Op de camino geldt het tegenovergestelde. Je leert leven met weinig, zonder druk en zonder angst. Onderweg hoef je niets te verbergen. Je voelt pijn, vermoeidheid en emoties, en dat mag er allemaal zijn.’
Geloof gaat niet over goud, luxe of grote kathedralen, maar over eenvoud en verbondenheid.
Ook Toms geloof kreeg onderweg meer verdieping. ‘Geloof gaat niet over goud, luxe of grote kathedralen, maar over eenvoud en verbondenheid. Op vraag van vrienden en kennissen brandde ik tal van kaarsjes voor zieken en overleden geliefden. Daarnaast droeg ik kleine beschilderde Happy Stones mee, gemaakt samen met lotgenoten van vzw Toekan. Ik liet ze achter in kerken of bij kruisbeelden, in de hoop dat ze verder reizen of iets betekenen voor andere pelgrims. De mooiste mis beleefde ik vorig jaar, ergens in een veld in Spanje, met een Mexicaanse priester en honderden lintjes van mensen met kanker.’
Kapel van hoop
Voor zijn vertrek bouwde Tom vooraan zijn woning in Ronse een kleine kapel met een tweehonderd jaar oud kruis uit de Ardennen en het opschrift De hoop.
Tom: ‘Mensen kunnen hier even verwijlen en daarna gesterkt weer verdergaan. Ook de Sint-Jakobsschelp aan de gevel is voor velen een teken van gastvrijheid. Pelgrims zijn hier altijd welkom. We genoten al van veel mooie ontmoetingen.’
Nog aan het bekomen van de camino in Portugal bereidt Tom zich alweer voor op zijn volgende doel. ‘Komende zomer wil ik de Mont Ventoux beklimmen’, lacht hij. ‘Eerst te voet en dan met de fiets. Mijn koersfiets staat al klaar. Het liefst word ik honderd jaar.’
