Op de Camino verleg je je grenzen

Het wisselende landschap van Noord-Spanje zorgt voor een aantrekkelijke variatie onderweg. Van de Pyreneeën trek je via Pamplona, Burgos en Ponferrada naar Santiago de Compostela. Onderweg wandel je door bossen, over de hoogvlakte of Meseta en de heuvels van Galicië. Over asfalt, maar vaak over onverharde wegen, kasseien en modderpaadjes. Soms is de ondergrond een regelrechte aanslag op je enkels. Wandelschoenen die voldoende steun geven, zijn dus een must.

Ook het weer kan je op de Camino parten spelen. ’s Zomers loopt de hitte op de Meseta soms op tot 35° Celsius. Dicht bij de wintermaanden is er kans op sneeuw en regen in de Pyreneeën. In een hooggebergte als de Pyreneeën is het weer sowieso altijd onvoorspelbaar. Galicië is een van de groenste regio’s van Spanje. Dat komt onder meer omdat het er vaak regent. En die regenbuien durven ook in de zomer te vallen. Dat maakt je tocht een pak zwaarder. Net als de wind die vooral langs de Atlantische kust stevig kan zijn. 

’s Avonds zie – en ruik – je in heel wat albergues collega-pelgrims in de weer met naalden, pleisters en spierbalsems. Heel wat Caminogangers kampen met blaren en spierpijn. Sommigen hebben schouder-, nek- en rugklachten omdat ze het niet gewoon zijn om met een rugzak van 10 à 12 kg te trekken. Bij andere Jakobswegwandelaars eist het slaaptekort zijn tol. Niet iedereen slaagt erin om in de gedeelde slaapzalen van de pelgrimsherbergen voldoende te rusten. Je maakt je Camino een stuk lichter door (af en toe) voor een bagagetransfer en een comfortabele hotelkamer te kiezen. 

Tijdens de Camino ervaren heel wat pelgrims de sterke band tussen lichaam en geest. Op sommige etappes lijk je op wolkjes te lopen omdat je met je hoofd in de wolken bent. Maar op andere momenten is de tocht psychisch veeleisend. Wat maakt de Camino mentaal zwaar?

Je wil kost wat kost de kathedraal bereiken. En dat betekent dat je dag na dag, stap na stap vooruit moet. Ook als het pijn doet, als het weer slecht is of als het even tegenzit. Sommige pelgrims kunnen de confrontatie met vermoeidheid, onverwachte tegenslagen of mentale uitputting niet aan.

Een beetje een tegenstrijdige titel. Maar wat voor de ene mentaal bevrijdend werkt, is voor iemand anders juist heel belastend. Introverte Caminogangers genieten ervan om lange stukken alleen te lopen. Ze kruipen graag in zichzelf voor verstilling en reflectie. Andere reizigers worden daar bijna gek van. Zij hebben niets liever dan gezelschap op hun tocht. Het is belangrijk dat je voor jezelf de juiste balans vindt tussen ontmoeten en ‘mee moeten’. 

Op de Camino zijn er geen to-dolijstjes en agenda’s. Het eten onderweg is eenvoudig. Je privacy is soms beperkt. Plots besef je dat onze vaste gewoonten ons heel wat houvast bieden tijdens het leven van alledag. Een pelgrim weet ook ’s ochtends niet altijd waar die ’s avonds slaapt. De acceptatie van die onzekerheid is niet voor iedereen gemakkelijk. Terwijl die ontheemdheid ook juist heel bevrijdend kan zijn. 

Veel pelgrims maken de tocht naar Compostela als levensovergang. Het is een manier om te rouwen, te herstellen na een burn-out of een nieuwe start te maken. De ritmische beweging van het stappen en het wegwandelen uit het dagelijks leven brengen vaak diepgaande inzichten en roepen soms heftige emoties op. Dat kan er in combinatie met de vermoeidheid stevig inhakken. Maar vaak zijn deze inzichten en emoties ook de start van de levensveranderende ervaringen die de Camino voortbrengt. Maar daar gaan we in de volgende nieuwsbrieven dieper op in.