De gebiedende wijs in het woon-zorgcentrum - Mieke Grypdonck [column]

‘Met spreken in de gebiedende wijs win je hier geen prijs.’ 

Dat las ik op de deur van de verpleegwacht in een woon- zorgcentrum waar ik geregeld kom. De zorgverleners bedoelden het voor zichzelf, dacht ik, dat strekt hen tot eer. Maar waarschijnlijk was het toch voor patiënten bedoeld. Zorgverleners worden niet graag door patiënten gecommandeerd. Zelf kunnen ze de neiging om patiënten in de gebiedende wijs aan te spreken maar moeilijk achterwege laten. 

‘Omer, niet eten en rondlopen’, zegt een verpleegkundige tegen onze vriend die nu in een psychiatrisch ziekenhuis verblijft. Hij is 84, geheel bij zijn verstand, en sociaal helemaal in orde. Als hij van tafel opstaat, is het wellicht omdat hij iets nodig heeft of iets dringend denkt te moeten. Het is niet het enige ‘incident’ dat hij mij meldt.

Lees meer

Kleine verrijzenisjes - Mieke Grypdonck [column]

Lees het volledige artikel

Als kinderen ‘schooltje spelen’, dan treft mij telkens weer de autoritaire toon die ze aanslaan. Waarom kiezen ze voor het bevelen? En wat leren ze uit de voorbeelden die ze nadoen? Hoe komt deze opstelling in ons hart, waardoor we zo vaak op te harde wijze onze wil opdringen of regels willen stellen en handhaven? Waardoor we mensen die hulp nodig hebben bevelen, zelfs bevelen niet te bevelen?

Hoe anders is onze God. Hij ‘wacht op ons tot we opengaan voor Hem’. Hij sleurt ons niet, duwt niet, maar wenkt ons over Zijn drempel (Oosterhuis). Hij is geduldig, kijkt liefdevol naar ons als we het niet goed kunnen en niet goed doen. Barmhartigheid noemt paus Franciscus het. Al is er geen gebrek aan christenen — in de hiërarchie en daarbuiten — die God in die aanpak wel eens zouden willen corrigeren.

Mieke Grypdonck is gepensioneerd hoogleraar verplegingswetenschap.