In haar bijdrage voor 'De 12' in Kerk & Leven heeft Mieke Grypdonck het over de nieuwe, vaak kleine kansen die Pasen ons biedt. Lees hier de column.
In de weken voor Pasen kwam in de liturgie de mooie tekst van Jesaja voorbij: Ik, zegt God, ga iets nieuws beginnen. Het is al begonnen, wist je het niet?
We krijgen altijd nieuwe kansen, zei de predikant. Die nieuwe kansen verbond ik altijd met het achter je laten van iets dat (heel erg) verkeerd gelopen was. Je mag opnieuw beginnen, ongeacht wat je gedaan hebt, ongeacht wat er gebeurd is. Je bent de verkeerde weg ingeslagen, je zit op een doodlopend spoor, maar toch opent zich weer een nieuwe toekomst. Het is een van de meest troostende gedachten van ons geloof. En tegelijk een stevige uitdaging; we worden immers opgeroepen te proberen evenzo te handelen.
De kans om voor iemand iets te betekenen, in welke vorm dan ook.
Nu dacht ik echter aan al de kleine kansen die we voor iemand kunnen maken en iedere dag ook zelf krijgen. De kans om samen met iemand een wandeling te maken bij het mooie weer; de kans om een prachtige muziekuitvoering bij te wonen; de kans om bezoek te krijgen als je je in een woon-zorgcentrum of in het huis waar je al lang woont zo vaak verveelt en alleen voelt. De kans om met je kinderen op vakantie te gaan, omdat een organisatie voor mensen die in armoede leven lowbudgetvakanties voorziet. De kans om voor iemand iets te betekenen, in welke vorm dan ook.
Pasen is het feest van de verrijzenis. Wellicht mogen we ook naar al deze kleine kansen kijken als kleine verrijzenisjes. En mogen we dankbaar zijn dat we deze kleine verrijzenisjes mogen helpen creëren en mogen ontvangen. De vreugde wordt er wellicht (nog) groter door. God zij dank!
Mieke Grypdonck is gepensioneerd hoogleraar verplegingswetenschap.
