‘De mens is slechts een adem’ — dit schrijven ‘De 12’ deze week

Het is al de elfde keer dat iemand me het filmpje toestuurt. Nooit kreeg ik zo vaak hetzelfde videootje. Het is superschattig: een labrador loopt een lokaal binnen waar mensen in een kring op klapstoelen zitten. De hond kwispelt, kijkt verliefd naar een dame en springt met zijn voorpoten op haar schoot. ‘Is dat niet vertederend?’, vraagt de lieve dame die het me zond. ‘Hij kiest haar als baasje!’ De elfde keer vind ik het nog steeds even sneu om te zeggen dat het fake is. 

Moet ik het wel vertellen? Ik voel me als een ouder die opbiecht dat de sint niet bestaat. ‘Nu je het zegt…’, klinkt het teleurgesteld. Pas als je goed kijkt, zie je het. Vreemde bewegingen, onechte uitdrukkingen. Niet van mensen, dat doet AI steeds beter, maar van de dieren. Oké, de stoel mist een poot en de leiband zweeft… maar de tranen van ontroering vertroebelen ons zicht. Het succes van deze dierenvideo’s maakt me triest.

Chihuahua’s die biefstukken stelen van rottweilers. Coyotes op trampolines. Katten die beren verjagen. Grappig, maar ik kijk er niet graag naar. Het vervreemdt ons nog meer van dieren, en we begrijpen hen al zo slecht. Zo’n adoptiefilmpje is natuurlijk prachtig: een dier dat zijn mens kiest. Ik wil ook graag geloven dat Boef ons koos. Maar in werkelijkheid waren wij de enigen die om hem gaven. De dorpelingen wilden hem weg. Sommigen wilden hem dood. Hij kwam niet dankbaar kwispelend aangelopen. We hebben hem moeten ontvoeren, en jaren gewerkt aan onze band, aan vertrouwen en begrip. Dat past niet in tien TikTok-seconden. Als er een volle zaal op een asieldier wachtte, dan hadden we geen asielen meer nodig. Wantrouw clips die te mooi zijn om waar te zijn. Mooie liedjes duren langer – en er vloeien net zoveel tranen als er gul in wordt gelachen.