‘De veertigdagentijd is als trainen’ — dit schrijven ‘De 12’ deze week (11/3/2026)

Het is veertigdagentijd – dit jaar samen met de ramadan. In de krant lees ik getuigenissen over gelijkenissen en verschillen, en soms lijkt het bijna een competitie. Maar ik vast toch niet om te bewijzen dat ik de beste ben? Voor mij is de veertigdagentijd geen religieuze formaliteit, noch iets wat ik moet tonen, zichtbaar of in het verborgene. Ik vergelijk de veertigdagentijd liever met trainen. Let op: trainen is geen wedstrijd! Ik herhaal, oefen, zie soms af. Spieren groeien namelijk niet tijdens de inspanning, maar erna: in de rust, in de pauze, in de slaap. Als ik na één training in de spiegel kijk en meteen verandering verwacht, raak ik onvermijdelijk teleurgesteld. Groei kost tijd. Juist wanneer ik denk dat er niets gebeurt, werkt het lichaam het hardst: kleine scheurtjes herstellen en nieuwe vezels ontstaan. Daarom moeten topsporters niet alleen trainen, maar ook rusten. 

Kracht groeit in het verborgene. Het echte leven dat daaruit ontstaat, blijft voor mij een geschenk van God – vaak lang vóór ik er zelf iets van merk. Misschien willen die ogenschijnlijk saaie weken van de veertigdagentijd mij precies dat leren: vertrouwen. Vertrouwen dat er meer gebeurt dan ik kan zien. Een mens kijkt naar het uiterlijk, maar God kijkt naar het hart. (vgl. 1 Sam. 16,7). God ziet wat ik niet zie. Hij ziet het rijpen en groeien. Daarom geef ik niet op, want het trainen in de veertigdagentijd heeft een doel: Pasen. Het feest van bevrijding kan ik pas echt beleven als ik mijn vrijheid geoefend heb. Vrijheid is geen magie; het is een innerlijke spier die verlamt als ik haar niet gebruik. Het ergste wat mij kan overkomen, is vergeten dat ik bevrijd ben en onvrij ga leven; slaaf van mezelf, van mijn verlangens en impulsen. Elk jaar begin ik dus opnieuw aan die herhalende en saaie ‘oefeningen’. En toch, na die trainingen én rust sta ik sterker voor het feest van dé Bevrijding.