Dr. Rudy Liagre: Ik ben voorstander ervan binnen de ziekenfondsen een vertrouwensarts aan te stellen voor © Maîtrise
Dr. Rudy Liagre in Tertio: ‘Mateloosheid is mijn valkuil’
Rudy – Rodolphe – Liagre (°1955), gehuwd en vader van drie kinderen, werkte 20 jaar als huisarts in Gentbrugge. Daarnaast was hij actief in de huisartsenkring, de School van de Bijbel van zijn protestantse gemeente en in de gemeenteraad. Van 1995 tot 1999 was hij adviseur van toenmalig minister Réginald Moreels. In 2001 ging hij in het Nederlandse Almere aan de slag in een wijkgezondheidscentrum. De alcoholverslaving die hij er ontwikkelde, overwon hij met succes. Door daarover te getuigen wil hij het taboe over dat onderschatte probleem onder artsen doorbreken. Sinds 2012 is hij terug in eigen land en is hij adviserend geneesheer voor de CM. Liagre is vertrouwensarts bij Arts in Nood. Regelmatig gaat hij op missie naar Afrika met Protestante Solidariteit, een ngo die onder meer een project voor prothesen na amputatie ondersteunt.
Veeleisend
Het pensioen komt stilaan in zicht, maar ook dan zal Rudy Liagre niet stilzitten. Moeilijk nee kunnen zeggen, leverde hem als arts al veel mooie ervaringen op, maar confronteerde hem net zo goed met de keerzijde van die mateloosheid. Mateloosheid is mijn valkuil: geen grenzen stellen, moeilijk nee kunnen zeggen. Ook bij andere artsen ligt vaak daar de oorsprong van verslaving. Het medische beroep is veeleisend. Jonge artsen lopen vooral emotioneel tegen de werkdruk aan omdat ze geconfronteerd worden met zaken die ze niet goed aankunnen of de problemen van hun patiënten niet van zich af kunnen zetten. Ook de combinatie werk-gezin is niet eenvoudig, vooral niet voor jonge vrouwelijke artsen: het is de leeftijdsfase waar kleine kinderen en verbouwingen bovenop de hoge werkdruk komen. Bij oudere artsen weegt veeleer de administratieve werklast. Veel artsen geven aan dat hun arbeidsvreugde is gekelderd omdat er door al het computerwerk geen tijd meer is voor de patiënten.
Maar in kringen van artsen ligt spreken over burn-out en verslaving erg moeilijk. Artsen die klagen, worden al snel gezien als zwakkelingen.
Vertrouwensarts
Als vertrouwensarts bij Arts in Nood zie ik dat zeker bij de oudere generatie alcohol een majeur probleem is. Jongere collega’s worstelen daarnaast met andere verslavingen, zoals gamen, seks of drugs. Bij de anesthesisten ligt de morfine gewoon in de kast. Maar algemeen is het probleem miskend omdat de omgeving het niet altijd wil zien en omdat verslaafden creatief zijn in het verhullen ervan. Of ze vallen van de ene in de andere verslaving (…) Ik ben voorstander ervan binnen de ziekenfondsen een vertrouwensarts aan te stellen voor artsen. Maar vooralsnog gebeurt dat niet. Het idee leeft dat artsen die minder solo werken minder vatbaar zijn voor burn-out, maar dat onderschrijf ik niet helemaal. In associaties zijn er ontzettend veel spanningen over geleverde werkuren en verdiensten en leeft er onderlinge na-ijver. Zulke intercollegiale conflicten worden onderschat. Als je alleen bent, doe je tenminste wat je wil.
De naamswijziging van ‘controlearts’ naar ‘adviserend arts’ is meer dan semantiek.
Bij de patiënten zie ik de jongste jaren een duidelijke verschuiving van fysieke naar emotionele klachten. Dat is een algemeen bekend fenomeen. Ik kan mijn rol van adviserend arts echt waarmaken door samen te zoeken hoe ze zaken anders kunnen aanpakken en waarmee ze verder kunnen. Dat geeft veel voldoening. Soms bedanken patiënten me achteraf zelfs voor de raad die ze kregen.