‘Eerbied’ en ‘trouw’ kenmerkten overleden Karel Staes

In een volle Sint-Antoniuskerk in Antwerpen werd op zaterdag 9 september afscheid genomen van Karel Staes, priester, schrijver en pionier van de armoedebestrijding in Vlaanderen. Hij werd geboren in Berchem op 13 oktober 1941 en tot priester gewijd op 26 juni 1966. Na onderpastoor te zijn geweest in Deurne en Merksem,  was hij onder meer betrokken bij de Bond Zonder Naam en verantwoordelijke voor ATD Vierde Wereld, centrum Kauwenberg in Antwerpen.

Vrij toevallig kwam hij in aanraking met de wereld van extreme armoede. ‘Hij was wat anders dan de anderen, en kwam nonchalant, soms zelfs haveloos over”, werd gezegd in de uitvaart. ‘Zonder het zelf te willen, werd Karel Staes een pionier in de strijd tegen extreme armoede.’

Karel bleek ook een begenadigd schrijver, bekend van Ga niet dood, ik zou het besterven (2007), Op weg naar huis ... (1978) en Alsof wij niemand waren (1989), vaak gesprokkeld uit de ervaringen van gekwetste mensen. Vele jaren verzorgde hij regelmatig voor het Tijdschrift voor Geestelijk Leven hertalingen van psalmen, later gebundeld als Ruimte voor mijn adem-nood. ‘Want psalmen bieden ruimte voor mensen in ademnood’.

Het waren geen vertalingen, wel een omzetting in woorden van deze tijd vanuit ervaringen van heden, in de geest van het origineel.

De Antwerpse priester werd een bevrijdingstheoloog genoemd, maar dan wel in een Vlaamse context. Op de uitvaart werd er opmerkelijk genoeg voorgelezen uit een van de brieven van de grote protestantse theoloog Dietrich Bonhoeffer, die door de nazi’s werd vermoord.

Predikant Frans Van Steenbergen haalde twee woorden aan om Staes te kenmerken: ‘eerbied’ en ‘trouw’. ‘Wat hij bewonderde in de armen, vond hij terug in God, en omgekeerd.’

Van bij zijn geboorte had de priester een verwonding aan de mond, waar hij fel onder leed. Het wonderlijke is dat zijn leven vrucht droeg dankzij de vele woorden die hij deelde met mensen.