Els De Coker vroeg zelf om amputatie en maakt fotoboek

‘Het gebeurde aan zee, tien jaar geleden. Plots kon ik geen stap meer verzetten. Mijn linkervoet zat vast en wilde niet meer mee. Na een paar draaibewegingen met mijn voet kon ik weer verder. Niets ernstigs, dacht ik. Maar de weken erna ging het van kwaad naar erger. Na een CT-onderzoek luidde de diagnose avasculaire botnecrose, bot dat afsterft omdat het te weinig bloed krijgt. Er volgden jaren van onderzoeken en ingrepen. Een operatie met een kunstbot mislukte – mijn lichaam reageerde allergisch op het materiaal. Ook een pin inbrengen bracht niet de oplossing. Die hele periode ben ik steeds blijven werken. Een zelfstandige kan niet zomaar haar zaak sluiten.’

In 2015 vroeg ik voor het eerst om een amputatie. Dat was geen impulsieve ingeving, ik had genoeg van de constante pijn en krampen.

‘De dokter die de amputatie zou uitvoeren, wilde eerst nog een operatie proberen. Maar ik hield voet bij stuk - sorry voor de flauwe woordspeling. Nee! Ik heb er genoeg van! Hij moet eraf! Dit was één van de belangrijkste en beste beslissingen uit mijn leven. Dat been was mijn leven geworden. Ik moest mezelf heel wat ontzeggen. Met de moto rijden ging niet. Een parachutesprong? Onmogelijk. Mijn man moest mijn schoen uittrekken, omdat ik zelfs dat niet meer kon.

Ik wilde weer leven en niet langer geleefd worden door een zieke voet.

Met dit been aan mijn lichaam zou ik in een negatieve spiraal blijven hangen.’

‘Verscheidene klanten durfden niet meer te komen, anderen begonnen te wenen toen ze mij zagen. Ze konden mijn beslissing niet begrijpen, maar ook mijn enthousiasme niet.

Zelfs de dokter die de amputatie uitvoerde, begreep niet waar ik de kracht vandaan haal om zo positief te blijven.

In mijn geval was het zeer belangrijk een klankbord te hebben: mijn man. Ik denk dat wij heel complementair zijn en we kunnen helemaal onszelf zijn bij elkaar. Door op die manier met elkaar om te gaan en door veel met elkaar te praten en dingen te delen, vinden we steun bij elkaar.’

‘Stilzitten: niets voor mij. Niet voor de ingreep en niet erna. Na drie weken mocht ik weer met de auto rijden. Mijn zelfstandige activiteit startte ik na drie maanden weer op, zij het onder een andere vorm.

Ik heb leren stappen met een prothese, ik heb al met de moto gereden ik heb eindelijk die parachutesprong kunnen doen!

Ook het beeldhouwen heb ik na twaalf jaar weer opgepikt. En ik volg nu een cursus lassen – ik ben de enige vrouw in de groep. Ik maakte al enkele kunstwerkjes met metaaloverschotten. Dat symboliseert misschien hoe ik in het leven sta: het beste maken van elke situatie.’

• Els bracht een fotoboek uit over haar leven voor en na de amputatie: Beste beentje voor – Positief omgaan met verlies, afscheid en andere obstakels.
Het boek telt 116 blz. en kan worden besteld via dce.consulting@telenet.be.