Er zijn jaren dat het makkelijk is om in Pasen te geloven. Als de zon schijnt en de blaadjes overal tegelijk tevoorschijn komen. Als er niemand om je heen pijn of verdriet heeft. Als het geweld in de wereld heel even overwonnen lijkt en er een glimp van vrede oplicht. Als mensen het elkaar gunnen dat ze verschillend zijn. Als je niet verder hoeft te denken dan een korf vol met paaseitjes.
Maar die paasfeesten zijn dun gezaaid.
Meestal vieren we Pasen terwijl we ons hart vasthouden. We roepen dapper dat de liefde sterker is dan de dood, terwijl het kwaad en de bitterheid langs alle kanten oprukken. Meedogenloze mannen spelen met het leven en het geluk van miljoenen weerloze mensen. Ongebreideld winstbejag weigert rekening te houden met kwetsbare groepen mensen, met bedreigde natuur. Oorlog heeft nog nooit iets opgelost en toch beginnen mensen er telkens opnieuw aan.
Meestal vieren we Pasen terwijl we ons hart vasthouden. We roepen dapper dat de liefde sterker is dan de dood, terwijl het kwaad en de bitterheid langs alle kanten oprukken.
Zo was het altijd al, zo is het ook begonnen.
Met een goede man die op een kruis werd genageld, de zoon van een moeder, de vriend van velen, de hoop voor de mensheid.
Juist dan moet liefde sterker zijn dan de dood.
Twintig eeuwen later leeft Hij nog altijd verder. Overal waar mensen het opnemen voor elkaar, voor wie steun en hulp nodig heeft.
Hoog tijd dus om weer Pasen te vieren dit jaar. Om het goede nooit verloren te laten gaan. Om met duizenden lieve en goede dingen per dag overal ter wereld te bewijzen dat de echte kracht niet ligt in bommen. Om elkaar vast te houden en ons samen vast te houden aan onze God van leven. Zo wordt het elk jaar weer Pasen, ondanks alles. Want leven is sterker dan de dood, en liefde is sterker dan kwaad. Dat is wat Jezus ons heeft geleerd.
