Francken: ‘Ik ben gelovig — zingeving is belangrijk in deze tijd’

N-VA-Kamerlid en burgemeester van Lubbeek Theo Francken (44) was begin deze maand enkele dagen in het Spaanse bedevaartsoord Santiago de Compostela. Hij wandelde er een eindje met een vriend die een langere camino ondernam.

‘De Camino is de bekendste pelgrimstocht van de wereld. Ik begrijp na één dag al waarom’, postte Francken op Facebook. Hij was toen onderweg van Triacastela naar Sarria.

Waarvan was je die eerste dag zo onder de indruk?

‘De prachtige natuur waarin je met zoveel anderen wandelt, bezint, tot rust komt… We namen die eerste dag de high road van Triacastela naar Sarria. Steil, ongerept.... Ik kan mij voorstellen dat als je dat ’s zomers doet, en je al enkele dagen of weken stappen in de benen hebt, dit loodzwaar moet zijn.

We hebben veel gelachen, maar nog meer ernstige gesprekken gevoerd.

En ook gewoon in stilte gewandeld. Nagedacht over het leven, de wereld waarin we leven…’

Waarom trok je daarheen?

‘Een goede vriend van mij wandelde twee weken richting Compostela en hij had mij gevraagd of ik enkele dagen wou meestappen. Dat wilde ik zeker, al liet mijn agenda niet veel ruimte. Na een weekend stappen moest ik terugkeren naar België, maar ik ben eerst nog naar Compostela gereden om de kathedraal te bezoeken.’

Welke indruk maakte die op jou?

‘Ja, die is echt indrukwekkend hè, dat gebouw, dat plein, de pelgrims, de hele sfeer... Ik moest eerst en vooral denken aan mijn vriend, die toen nog vier dagen voor de boeg had, met al blaren op zijn voeten. Ik ben de kathedraal binnengeweest – een heel bijzondere sfeer – en heb er een kaarsje gebrand voor Oekraïne en Iran.’

Sommige volgers op Facebook reageerden daar wat giftig op: “Brand liever een kaarsje voor ons: wij hebben het ook moeilijk!”

‘Tja… Het is niet dat alles bij ons zo vlot verloopt, en het zijn effectief moeilijke tijden met eerst corona, en nu de energiecrisis… Maar wat in Oekraïne de voorbije maanden is gebeurd, is toch van een andere orde. Laat ons de dingen een beetje in perspectief zien hè. Dat soort navelstaarderij, dat stoort me soms.'

Typisch aan een Compostela-tocht zijn de ontmoetingen onderweg. Welke zijn er bijgebleven?

‘Iedereen die je ontmoet is heel open en je raakt snel aan de praat. Ik sprak onder andere met een Belg die met de fiets onderweg was, en onderweg iemand had leren kennen met wie hij sindsdien optrok. En een Spanjaard die zowat heel Spanje had doorkruist. Hij was vertrokken in Alicante, had tendinitis aan de knie en zag duidelijk af, maar die man bleef maar gaan…’

Noem je jezelf gelovig?

‘Ik ben gelovig, ja. Ik heb er ook geen enkel probleem mee om daarvoor uit te komen, laat staan dat ik me ervoor schaam. Het christelijk geloof is voor veel mensen een belangrijk component in hun leven, een vertrekpunt. Zingeving wordt wel eens onder de mat geveegd in onze westerse samenleving, maar ten onrechte.

Zeker in deze onzekere tijden is zingeving belangrijk.

Ik word als burgemeester bijvoorbeeld ook geconfronteerd met leegstaande kerken die worden ontwijd. Wel, ik zou het niet graag zien gebeuren dat daar dan een discotheek of een winkel in wordt ondergebracht – we moeten dat religieus erfgoed koesteren. Er zal altijd nood zijn aan plekken waar mensen tot rust kunnen komen, even kunnen bezinnen. Misschien zelfs meer dan ooit.’

 Heb je de smaak te pakken voor een langere camino?

‘Het was alleszins heel inspirerend, en het trekt me aan, maar voor de moment heb ik alleszins geen concrete plannen. Wel woon ik niet zo ver van Scherpenheuvel. Daar ben ik al meermaals geweest en ongetwijfeld ga ik er in de toekomst nog eens langs.’