In de gazet - Lieve Wouters [standpunt]

Het was Pinksteren en we stonden met de hele inhoud van de kerk op een grasplein langs de Leie. De plezierbootjes en -jachten voeren vredig voorbij, terwijl wij zongen om de Geest en ons op hetzelfde moment al begeesterd voelden. Na de zending en zegen sloot de pastoor af met de gevleugelde woorden: Dat ze dit eens in de gazet zetten. Er steeg een dankbaar lachje op uit de vierende gemeenschap.

Het stilaan afgelopen werkjaar was best zwaar beladen. De toon werd gezet door een tv-programma dat schandalen van seksueel misbruik in de Kerk belichtte, zonder oog voor de weg die sinds 2010 werd afgelegd in de preventie en aanpak. Geen ziel in die hele gemeenschap die zich niet beschaamd en gekrenkt voelde. Maar we zouden geen christenen zijn als we daar niet uit konden leren en weer opstaan. Van nabij mocht ik meemaken hoe in mijn bisdom een reflectie op gang kwam om te werken aan broederlijkheid op de diverse niveaus in de Kerk, en zo de verstandhouding en aansprakelijkheid in alle richtingen te vergroten.

We staan opnieuw aan het begin van een lange weg, maar we zijn dan ook mensen van de Weg. En de 
Belgische Kerk staat aan de startlijn van die weg niet alleen. Vanuit Rome werd een wereldwijd proces op gang getrokken dat van het instituut opnieuw een beweging wil maken, een synodale (= samen op weg) Kerk. Ze lijken nu misschien nog een ver-van-mijn-bed-show, die synodes in Rome. Maar tussen twee van die internationale vergaderingen in deed paus Franciscus iets heel opmerkelijks. Hij organiseerde de allereerste Wereldkinderdag. 50.000 kinderen uit de hele wereld vormden in het hart van Rome een levend visioen van hoop en vrede. Het doet me denken aan de evangelieperikoop waarin de leerlingen discussiëren over wie onder hen de grootste is, en Jezus vervolgens een kleuter in hun midden plaatst. ‘Wie niet wordt als een kind, zal het Koninkrijk zeker niet binnengaan’, verduidelijkt hij ten overvloede.

Het afgelopen jaar is eens te meer gebleken hoe kwetsbaar onze kleine Kerkgemeenschap is. Maar in die kwetsbaarheid ligt net onze kracht. Ze drukt ons met de neus op de feiten. Of we nu buiten of binnen vieren, naar gewoonte zaten de bewoners van twee huizen voor mensen met een mentale beperking vooraan in de kerk. Enkele parochianen gaan hen wekelijks trouw ophalen. Het is een eenvoudig maar veelbetekenend gebaar. Alleen als we de kwetsbare medemens in het midden van  onze kring brengen, kunnen we leren onze eigen kwetsbaarheid te erkennen en ontdekken we elkaar als broers en zussen van dezelfde Vader. En alleen zo worden we opnieuw Kerk.

Vroeg of laat belandt zo’n getuigenis toch weer in de gazet, zou het niet?  

• Reageren? Mail naar lieve.wouters@kerk.net