Winterweer in de stad. Ik schuifel met mijn dochters over de stoepen van Antwerpen-centrum. We hebben weken geleden een dag afgesproken om samen te gaan shoppen en dat is dus vandaag. Geen sneeuw kan ons deren!
Het is zo rustig in de winkels dat we de volle aandacht van het winkelpersoneel krijgen. Hier en daar vinden we iets waar we blij van worden, met nog soldenkorting bovendien. Met een paar winkeltassen in de hand stappen we voorzichtig door de sneeuw. Op straat probeert een auto een ondergrondse garage binnen te rijden. Daarvoor moet hij eerst een kleine helling met drempel over. Maar dat lukt niet in de gladde ijsbrij. De wielen draaien vruchteloos rond hun as. Hij rijdt een stukje achteruit en blokkeert nu de hele straat. Hij kan niet meer voor- of achteruit.
Als iemand begint met helpen, komen er opeens van alle kanten mensen opdagen die willen meedoen.
Mijn dochter kan het niet meer aanzien. Ze geeft mij snel haar winkeltas en begint tegen de achterkant van de wagen te duwen. Mijn andere dochter en een voorbijwandelende dame doen meteen ook mee. Een man die een halve minuut eerder nog aarzelend verder liep, keert terug op zijn stappen en gaat ook meehelpen. Een moeder stuurt haar jonge sterke zoon naar hen toe. Binnen de minuut staan er vijf mensen tegen de auto te duwen. Heel langzaam slagen ze erin het voertuig in beweging te krijgen, eerst over het stuk straat, daarna de kleine helling over. Yes, het lukt!
De bestuurder bedankt hen uitvoerig. De duwers lachen nog even naar elkaar en gaan dan weer ieder verder naar waar ze op weg waren. Iemand moet beginnen, denk ik. Eén mens is genoeg. Meer is er niet nodig. Als iemand begint met helpen, komen er opeens van alle kanten mensen opdagen die willen meedoen. En samen lukt het dan wel. Is dat niet iets om blij van te worden?
