Journalist wordt godsdienstleraar: ‘Zingeving liet me nooit los’

Johan Van Rooy is 55, gehuwd en vader van twee twintigers. Hij was journalist bij de stadskrant Ons Lier en later bij Gazet van Antwerpen, Het Nieuwsblad, VTM en VRT. Hij groeide op in de buurt van de Heilig Hartkerk in Lier en was er tussen 1978 en 1985 misdienaar. Zijn vader was jarenlang lector en voorzitter van de kerkfabriek. Na zowat een half leven in de file scheurt hij vandaag vanuit het Limburgse Batsheers met zijn speedpedelec door de Haspengouwse velden en boomgaarden. Zijn eindbestemming: Hasp-O-Stadsrand, een middelbare school in Sint-Truiden. Voor Johan betekent die 17 kilometer louter zuurstof, om de dag goed aan te vatten, maar ook om los te laten en na te denken. Onderweg zijn inspireert nu eenmaal, zoals dat ook gebeurde die blauwe maandag tijdens de coronapandemie.

‘Ik had een florerend communicatiebedrijf in Sint-Katelijne-Waver, maar door de pandemie vielen heel wat activiteiten weg’, vertelt Johan. ‘Ik ging opnieuw studeren en kwam in Hasselt terecht, waar ik aan de hogeschool PXL de opleiding storytelling ontdekte en er vervolgens een lerarenopleiding aan koppelde. Mijn liefde voor taal en literatuur dreef me vorig schooljaar naar de middelbare school Kindsheid Jesu in Hasselt, waar ik Nederlands gaf. Dagelijks pendelde ik tussen Mechelen en Hasselt, maar sinds juni wonen mijn vrouw en ik in Batsheers, een stukje Limburg met ademloos diepe vergezichten. Het inspireerde me om in de buurt te solliciteren.’

Sint-Franciscus inspireert

Sinds 1 september is Johan Van Rooy godsdienstkeerkracht in de tweede en derde graad in Hasp-O-Stadsrand in Sint-Truiden. Als zij-instromer wordt hij begeleid door zowel mentoren in school als door het bisdom. Elke dinsdagavond volgt hij daartoe het pedagogisch-didactisch programma secundair onderwijs aan het Hoger Instituut voor Godsdienstwetenschappen in Kiewit. ‘Ja, ik koos bewust voor het vak godsdienst. Ik ben zoekend in het geloof, maar zingeving heeft me nooit losgelaten. Sint-Franciscus is voor mij een inspirerende figuur. Zijn gedachtegoed over solidariteit, respect voor de arme en kwetsbare mens en voor de natuur spreekt me enorm aan. Ook hij was een stiltezoeker, een vriend van de natuur. Hij zag God in elk dier en noemde hen broeders en zusters.

Vandaag zoek ik God in de medemens, bij de jongeren in de klas.

Ik vind het wonderlijk om met jongeren op weg te gaan en hen te begeleiden in hun zoektocht en in hun levensbeschouwelijke groei. Ik besef dat het geen makkelijke opdracht is, maar ik wil onze christelijke traditie op een bevattelijke en boeiende manier overbrengen en dat laten aansluiten op hun leefwereld. Mijn ervaring als journalist en verhalenverteller zal me daarbij ongetwijfeld helpen. De goesting is er om de leerlingen in die twee uren godsdienst nieuwsgierig te maken, hen te prikkelen en te verrassen, maar ik wil ook oprecht naar hun verhaal luisteren. We weten intussen hoe belangrijk identiteit is en dat moeten we koesteren. In onze lessen kunnen we jongeren daartoe wegwijzers aanbieden, om hun leven uit te bouwen vanuit christelijke inspiratie. Het zal hen een houvast geven.’