Jubileum van de Synodale Teams: een weerzien vol vreugde en dankbaarheid – Geert De Cubber [blog]

Gisteren begon in het Vaticaan het Jubileum van de Synodale Teams en de Participatieve Organen. Een hele mondvol, inderdaad – maar voor mij vooral: een blij weerzien. Zoveel vertrouwde gezichten, zoveel herinneringen aan de synode. Toch is het niet zomaar een reünie. We zijn hier niet alleen om elkaar terug te zien, maar ook om samen verder te bouwen aan een synodale kerk.

Een stil moment bij paus Franciscus

Ik was al sinds woensdagavond in Rome voor een paar andere afspraken. Gisterenmiddag had ik wat tijd vrij, en ik voelde de drang om even naar de Basiliek van Santa Maria Maggiore te gaan, om het graf van paus Franciscus te bezoeken.

Het deed me wat. Die eenvoudige tombe, enkel zijn naam erin gegraveerd, en één witte roos erop. Geen overdaad, enkel eenvoud, licht en stilte. Daar, bij dat graf, kwam het besef weer naar boven: zonder paus Franciscus zou ik hier vandaag niet zijn. Zijn moed en zijn geloof in synodaliteit hebben zoveel in beweging gezet. Ik voelde diepe dankbaarheid.

Samen werken aan de toekomst

Ontdek ook

Door gezin en Kerk gezonden: Geert De Cubber, enige permanente diaken op de synode

Lees het volledige artikel

Vanmorgen, nog voor het eigenlijke begin van het jubileum, was ik te gast bij de Raad van Europese Bisschoppenconferenties (CCEE). Daar vond de startbijeenkomst plaats van de Europese Taskforce voor de implementatiefase van het synodale proces.

Met een kerngroep bespraken we hoe we samen kunnen toewerken naar de Europese Assemblee van 2028. Het wordt een lange weg – intensief en uitdagend – maar ook hoopvol. Want synodaliteit moet niet allen een woord blijven; ze moet echt wortel schieten, tot in de kleinste geloofsgemeenschappen.

De vreugde van het weerzien

In de namiddag begon het jubileum officieel met een gebedsmoment in de Paulus VI-Audiëntiehal, dezelfde plek waar we ook tijdens de synode samenkwamen. Toen ik de zaal binnenkwam, nam ik even de tijd om alles in me op te nemen. De sfeer, de gezichten, de omgeving. En al snel was het alsof er niets veranderd was: in geen tijd laaide het synodale vuur weer op. Die vreugde, dat vertrouwen, die onderlinge verbondenheid – het voelde, jawel, als thuiskomen.

Luisteren, spreken, delen

Tijdens de openingssessie waren er drie inhoudelijke impulsen. Mariana Aparecida Venancio uit Brazilië sprak over synodaliteit als profetisch teken voor onze wereld. Miguel de Salis Amaral, een Portugese professor van de Santa Croce in Rome, had het over de synodale bekering van onze relaties. En kardinaal Grzegorz Rys uit Polen sprak eerlijk over synodaliteit te midden van spanningen binnen de Kerk.

Daarna verscheen paus Leo XIV, de opvolger van Franciscus, voor een vragenmoment. Vanuit elk continent kwamen getuigenissen en vragen: Hoe gaan we om met priesters, bisschoppen of andere leidinggevenden die niet willen meegaan in het synodale proces? Hoe kan synodaliteit bijdragen aan vrede? En hoe zorgen we ervoor dat vrouwen écht gewaardeerd worden in de Kerk?

De paus ging geen enkele vraag uit de weg. Hij sprak bedachtzaam, soms diplomatisch, maar altijd met warmte. Vooral toen het ging over vrede en armoede kwam hij echt om dreef. Na het rapport van Oceanië riep hij op om Laudato Si’ opnieuw met kracht in praktijk te brengen. Zijn woorden konden op grote bijval rekenen.

Op weg naar morgen

En zo zat de eerste jubileumdag erop. Morgen trekken we op pelgrimage door de Heilige Deur – een moment van gebed en verbondenheid – en daarna wacht een volle dag met workshops en ontmoetingen. Ik kijk ernaar uit. Want telkens opnieuw merk ik: synodaliteit leeft waar mensen elkaar met open hart en geloof ontmoeten. En precies dat gebeurt hier.