Jubileum van de Synodale Teams: Hoopvol naar huis – Geert De Cubber [blog]

De derde en laatste dag van het Jubileum van de Synodale Teams begon vroeg, met de slotviering in de indrukwekkende Sint-Pietersbasiliek. Paus Leo XIV ging de eucharistie voor en herinnerde ons in zijn homilie nog eens aan het hart van de synodaliteit: samen onderweg zijn als kerk, luisterend naar de Geest én naar elkaar. Hij verwees herhaaldelijk naar paus Franciscus en diens inzicht dat synodaliteit geen tijdelijk project is, maar een manier van kerk-zijn die diep in het weefsel van de kerk moet wortelen.

Synodaliteit als blijvende weg

Wat me bijzonder trof, was de duidelijke lijn tussen Franciscus en Leo XIV. Beiden willen dat de kerk niet alleen over synodaliteit spreekt, maar ze ook daadwerkelijk leeft en gaandeweg vorm geeft – in de parochies, de bisdommen, op nationaal en Europees niveau. Alles wat nu in gang is gezet, werkt toe naar de Kerkelijke Assemblee van oktober 2028, die niet het einde vormt van dit proces, maar eerder een mijlpaal: het moment waarop synodaliteit definitief verankerd moet zijn in het wezen van de kerk. Na het Jubileum is er meer dan ooit het besef dat er nog veel werk aan de winkel is.

Ontmoetingen en verbinding

Na de viering was het tijd voor een maaltijd met de Belgische delegatie. Het deed deugd om in een ontspannen sfeer te praten met mensen die ik de voorbije dagen nauwelijks had gezien door het drukke programma. Daarna keerde een groot deel van de delegatie huiswaarts, terwijl ik zelf nog enkele afspraken in Rome heb gepland.

Lees ook

Jubileum van de Synodale Teams: de evidenties radicaal omdenken – Geert De Cubber [blog]

Lees het volledige artikel

’s Namiddags nam ik in de marge van het Jubileum nog deel aan een inspirerende workshop over jongeren en synodaliteit. Er werd gezocht naar manieren om wereldwijd een netwerk te vormen dat jongeren echt een stem geeft in het synodale proces. Want, zoals paus Franciscus het in Christus vivit zo treffend zei: “Jongeren zijn niet de toekomst van de Kerk, ze zijn het nu van de Kerk.” Het was bemoedigend om te zien hoeveel enthousiasme er leeft om dat ‘nu’ concreet vorm te geven richting 2028.

Hoopvolle vooruitblik

Wat me vooral bijblijft van deze dagen, is de energie en diversiteit van initiatieven overal ter wereld. In parochies, bisdommen en bisschoppenconferenties ontstaan synodale teams, gesprekstafels en samenwerkingen waarin gelovigen samen zoeken naar antwoorden op uitdagingen in hun gemeenschap.

Daarbij klinkt één oproep steeds luider: de nood aan vorming. Kennis over synodaliteit moet breder gedeeld worden, zodat we elkaar kunnen inspireren en besmetten met de geest van synodaliteit, zoals kardinaal Grech het gisteren zo mooi uitdrukte.

Er is wereldwijd echt iets aan het veranderen in de Kerk. Als één van de (slechts) 350 deelnemers aan de synode is het hartverwarmend om te vernemen hoe anderen evenzeer de microbe te pakken hebben. Er is nu echt geen houden meer aan: de kerk van de 21ste eeuw zal synodaal zijn of – allereerst in Europa – verdwijnen. 

Ik keer terug naar België met een hart vol hoop en een hoofd vol plannen. Er is nog veel werk aan de winkel, maar de richting is duidelijk: een kerk als gemeenschap van Geest-gedreven mensen die luistert, haar kwetsbaarheid deelt en samen op weg is. Op naar 2028 – en verder.