Knoopje in mijn ballon – Lieve Wouters [standpunt]

We vierden Pinksteren opnieuw op de weide achter de kerk, onder een stralende zon en met uitzicht op de Leie. Op het einde werden de kinderen bij het altaar gevraagd. Ze kregen een rode ballon. Zo’n plat ding, waar ze enthousiast hun adem in joegen. De ballonnen begonnen als vurige (opzwellende) tongen te bengelen. ‘Zie je het gebeuren?’, vroeg Sanne, die nog onderwijzeres is geweest. ‘Een ballon met lucht erin is veel meer ballon.’

En zo kreeg de Geest, die abstracte derde van de Drie-eenheid, iets meer vorm en betekenis. Zou het kunnen dat een mens met de Geest erin, ook veel meer mens wordt?

Na de viering werd het feest alleszins geestig voortgezet met een glas van de vriendschap. Tussen de aperitievende parochianen zag ik een meisje in bikini een sup in de Leie neerlaten. Had ze echt zo geduldig gewacht tot de mis uit was om niet achter het altaar door het beeld te lopen terwijl brood en wijn omhoog geheven werden? Het zou zomaar kunnen. Deze zondagochtend was gedompeld in vriendelijkheid en zachtheid. Wat leek het wereldnieuws ver weg!

Ik besloot een knoopje in mijn ballon te leggen, figuurlijk dan. Die Geest niet meer te laten ontsnappen als we straks weer elk onze eigen weg gaan, en me te oefenen in de negen vruchten van de Geest: liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtheid, ingetogenheid. Hoewel ze hand in hand gaan, zal ik me afwisselend concentreren op één ervan. Ik begin met zachtheid. Dat zal van pas komen met twee grote jongens die zich voorbereiden op examens. Zij oefenen zich hard in de ‘geest van kennis’. Het zonnige weer is daarbij meer een onruststoker dan een supporter, dus het komt erop aan hen te bemoedigen met frisse sapjes en ander lekkers.

Wat als ik gebuisd ben? De jongste lijkt maar niet te kunnen geloven dat we niet boos zullen zijn. Ook niet teleurgesteld? Nee, ook dat niet. Je doet wat je kunt en de rest zien we wel. Zelf hebben we er alle vertrouwen in dat hij zijn droom om marien bioloog te worden, niet zal moeten bijstellen. Nu hij nog. Kopje onder gaan, is niet zo erg, maar als we even kunnen kiezen, houden we het voor in de duikles.

En zo is het schooljaar weer bijna omgevlogen. De laatste loodjes wegen het zwaarst, maar het einde is in zicht. Aan alle studerenden wensen we een geestrijke periode toe die hen meer mens mag maken. Dan zijn ze alvast geslaagd in het leven.

Reageren? Graag! Stuur een mail naar lieve.wouters@otheo.be