Koen wordt kookouder voor kinderen met beperking [Dikke duim!]

Als verknochte Chiro’er zat Koen De Cock jaren in de leiding bij Chiro Wichelen. De sprong als ouder naar het kampfornuis van Chiro Overschelde was snel gemaakt. ‘Je voelt je verbonden met de groep, al is het ook een beetje nostalgie: het kampgebeuren blijft je aantrekken. Eten op een kamp is een heel belangrijk gegeven. Men onderschat vaak de impact van eten op kinderen.’

De hechtheid van de kookploeg varieerde van vier tot zes volwassenen, tot acht in coronatijden toen ze ook de sanitaire en hygiëne-regels moesten opvolgen. ‘Allemaal mensen met een Chiro-verleden die ooit zelf in de leiding stonden. Van tien dagen kamp waren we de eerste dagen zeven tot acht uur per dag in de weer, of zelfs meer. Daar komt veel logistiek bij kijken. De helft van de tijd ben je bezig potten en pannen proper te maken.

Naast het werk, maakten we als kookouders altijd veel plezier.

Ontspanning moet er af en toe bij zijn.’

‘Na een kamp restte vooral veel voldoening. Ook al neem je niet echt deel aan het kamp, als kookploeg hoor je er wel bij omdat je voor een stuk mee het kamp ‘maakt’. In nood – als iemand naar de dokter moet of een groep verdwaald is – spring je ook bij. Zoals toen we bij een windhoos alles moesten evacueren en de kinderen in veiligheid moesten brengen. Maar je moet afscheid kunnen nemen van wat leuk is geweest. Als de kinderen ouder worden en uit de Chiro stappen, is het tijd om te stoppen. Mijn oudste dochter Lieze gaat al jaren mee met Bloemenstad, een vzw uit het Gentse die kampen voor kinderen met een verstandelijke beperking en een kwetsbare achtergrond organiseert. Zij hadden nood aan mensen om te helpen koken. Misschien wordt koken voor Bloemenstad een nieuwe stap?’          

• Ken je ook iemand die een ‘Dikke Duim’ verdient? Mail naar redactie@kerknet.be