Er is aan mij een geweldige supporter verloren gegaan, en daar ben ik pas onlangs achter gekomen. Na een verjaardagspicknick in het park voor de verjaardag van kleinzoon, zakten we af naar het plein in het midden van de stad. Geheel toevallig verzeilden we op een gala polsstokspringen. Er was een lange aanlooppiste gebouwd en er lag een heel stel lange, smalle kokers in allerlei kleuren. Achteraan stond een dik springkussen met daarvoor een lat die aan twee kanten omhoog werd gehouden door palen. Op een scherm was aangegeven hoe hoog de lat lag. Dat begon op 4.01 meter en ging geleidelijk aan steeds hoger.
De ene na de andere jonge kerel probeerde om over de lat te springen met zijn polsstok. Met sierlijke passen dansten ze bijna naar de lat toe. Dan stootten ze zich af, wervelden langs hun stok omhoog en gooiden zichzelf met volle overgave over de lat. Opzij stonden mensen om de polsstok op te vangen, de lat terug te leggen en de springer bij te staan.
Wij stonden langs de piste. Eerst deden we niet meer dan kijken hoe de ene na de andere de lat in de kussens deed tuimelen. Maar toen Vertommen of Verbruggen er opeens netjes overheen sprong, voelde ik het. Hier moest gejuicht worden! We klapten verwoed in onze handen.
We begonnen op te letten. Wie raakte er na drie pogingen een streepje hoger? Voor wie moesten we ritmisch klappen tijdens de aanloop en de sprong? Wie mikte zijn passen verkeerd en struikelde zonder sprong op het kussen? Wie had pech en raakte de lat vederlicht, maar toch fataal? Wie raakte bij de derde sprong toch nog over de vereiste hoogte? Het werd met de minuut verslavender.
We zagen de schoenen naast de piste die aangaven waar welke passen moesten worden gezet. We zagen de euforie bij de springers als het lukte. We zagen Eneman wel zeven centimeter hoger springen dan hij aangekondigd stond in het programma, wel vijf meter hoog!
We klapten onze handen lam. Het was heerlijk om te doen, samen met rijen wildvreemde medesupporters. Want iedereen gunde de jongens hun zege, iedereen riep en klapte hen mee omhoog, iedereen stootte een ontgoochelde kreet uit als het fout ging.
Stel je toch eens voor dat we altijd zo voor elkaar zouden supporteren. Op school, op het werk, op straat, in de kerk, in het ziekenhuis en in de winkel. Ja, bijna! Dat heb je fantastisch gedaan! Nog even en het lukt! Je doet dat steeds beter! Geweldig!
Nooit gedacht dat ik van supporteren zoveel kon leren.
