Ludwig Dubaere is 40 jaar priester: ‘De parochie is een kerk op wielen’

‘Wat heb je aan gelukkig zijn als je het niet delen kan?’ Dit fragment uit het lied Een vriend van wijlen Margriet Hermans vat voor pastoor Ludwig Dubaere de kern van zijn priesterschap samen. ‘Geluk ervaar ik door het geloof en de ontmoeting met mensen. Bij God mag iedereen honderd procent zichzelf zijn. En ik heb het geluk in mijn beroep heel wat mensen te mogen ontmoeten.’

De positieve drive van pastoor Ludwig weerspiegelt zijn achtergrond en opvoeding. Geboren in Izegem in 1956 begon de West-Vlaming zijn actieve leven niet achter de ambo, maar in de houtbewerking. Na zijn opleiding aan het Vrij Technisch Instituut werkte Ludwig elf jaar als schrijnwerker bij het familiebedrijf VASA, met een korte onderbreking voor zijn legerdienst. Uiteindelijk was het de geëngageerde sfeer binnen de kajottersbeweging (KAJ) die zijn roeping op latere leeftijd stimuleerde.

‘De KAJ was een echte levensschool’, blikt Ludwig terug. ‘Ik wilde diaken worden, maar gaandeweg groeide mijn verlangen naar een priesterwijding.’ Die wens bracht Ludwig naar het Centrum voor Priesteropleiding op Rijpere Leeftijd (CPRL) in Antwerpen. ‘De eerste vier jaar combineerde ik mijn studies filosofie en theologie nog met mijn werk in de meubel- en schrijnwerksector. Pas tijdens de laatste twee jaar gaf ik mijn baan op voor een stage in Bissegem. Daar werd ik in de Sint-Audomaruskerk tot diaken gewijd en zes maanden later tot priester.’ 

Na memorabele en vormende jaren als (mede)pastoor in Izegem bracht de toenmalige bisschop Jozef De Kesel Ludwig in 2015 terug naar zijn Ingelmunsterse wortels.

Terugblikkend stelt Ludwig vast dat we vandaag in een totaal veranderde wereld leven. ‘De moderne mens is een Einzelgänger die vooral steunt op de verzorgingsstaat en veel minder op de gemeenschap. Vroeger konden mensen bij God terecht, nu gaan ze naar een therapeut.’ 

Toch maakt het geloof dat we problemen beter aankunnen, meent Ludwig. ‘Ik geloof niet in een Kerk die zich opsluit in de sacristie. De Kerk bij ons mag dan wel kleinschaliger zijn, wereldwijd is ze beslist geen minderheid. Daarom mag ze niet op zichzelf terugplooien. Als priester vind ik het belangrijk in de gemeenschap aanwezig te zijn en haar te vertegenwoordigen. De parochie is een kerk op wielen met een fietsende priester.’

Lees meer.

Gelezen en samengevat: ontdek de encycliek ‘Magnifica Humanitas’ (Prachtige Mensheid)

Lees het volledige artikel

Blik op de toekomst 

Ludwigs engagement reikt ook verder dan de kerktoren. Hij volgt de wereldpolitiek en maatschappelijke verschuivingen op de voet en waarschuwt voor het egoïsme dat de rechtsstaat bedreigt. Inspiratie haalt hij uit pauselijke documenten, zoals Magnifica humanitas, de encycliek van paus Leo XIV over artificiële intelligentie. Ludwig: ‘De technologie mag ons niet domineren. De mens moet initiatiefnemer van zijn eigen mogelijkheden blijven.’ 

Ook met het oog op 2030, wanneer de parochies in het bisdom regionaler gaan samenwerken, blijft de Ingelmunsterse pastoor hoopvol. De baseline van zijn parochie is dan ook ‘Traditie met TOEKOMST’. ‘De rol van de pastoor verschuift naar het bezielen en ondersteunen van leken: hen inspireren, animeren, delegeren en ten slotte trakteren. Als ik ’s ochtends opsta, ben ik oprecht dankbaar voor de nieuwe dag die komt.’