Mick Huybrechts tot priester gewijd: bekijk de fotoreportage

Gebruik de pijltjes links en rechts op de foto's om te navigeren.

‘Tijdens een eucharistieviering had ik een bijzondere en onvergetelijke ervaring, die allesoverstijgend aanvoelde. Ik had het gevoel dat iets me in vuur en vlam zette zonder me te verteren. Sterker nog: ik ervoer dat innerlijk in brand staan als heelmakend.

Sindsdien wist ik: ik word later pastoor.

Al besefte ik toen natuurlijk niet echt wat dat inhield.’

Zo omschrijft Mick in een interview in het bisdomblad Relevant de oorspong van zijn roeping.

Toch zou die roeping nog een hele poos moeten rijpen alvorens tot een keuze voor het priesterschap te komen. ‘Omdat ik zelf begon te twijfelen, of omdat anderen mijn keuze minstens voorlopig in vraag stelden’, zegt Mick daarover. ‘Ook mijn keuze om in 2017 als seminarist te starten en het bijbehorende parcours van zes jaar opleiding en vorming in Bovendonk in Nederland af te leggen, was een verder op zoek gaan naar een antwoord op de vraag of de weg van het priesterschap effectief wel mijn weg zou zijn. Ook toen mijn ouders en mijn grootmoeder mijn priesterroeping in die moeilijke tijden voor de Kerk – om mij te beschermen – in vraag stelden, zinderde in mijn binnenste het antwoord: en toch is de weg van het priesterschap jouw weg.’

Het geweten van de school

Zijn pastorale vaardigheden scherpte Mick aan tijdens zijn tijd aan het Stedelijk Lyceum Zuid op het Kiel in Hoboken, waar hij vijftien jaar beleidsmedewerker en aanspreekpunt voor leerlingen en leerkrachten was, een rol die zijn directeur omschreef als ‘het geweten van de school’. Het leerde hem om mensen nabij te zijn, echt te luisteren, te bemiddelen en te zoeken naar verzoening.

Een weg zoeken tussen uiteenlopende meningen leerde Mick ook als stagiair in de pastorale eenheid Heilige Damiaan (Hoboken, Berchem, Kiel, Wilrijk). Daar vroeg pastoor-deken Ronald Sledsens hem als coördinator van 'Proces ’23', een onderzoekstraject dat de lokale toekomst van het Kerk-zijn in kaart tracht te brengen. Het werd een mooie en leerrijke ervaring. ‘Ook als priester zal ik op mijn toekomstige werkterrein zowel met de werkwijze als met bepaalde inzichten van Proces ’23 aan de slag kunnen gaan. Allereerst de mensen nabij zijn, hen beluisteren en bevragen, koesteren wie ze zijn en wat ze doen. En hen daardoor doen groeien en de krachten bundelen.’

Dat hij priester wordt in een tijd van ontkerkelijking en van een priesterarme Kerk schrikt Mick niet af, integendeel. ‘Ik ervaar een en ander als een kans en een uitdaging om in deze tijd verbinding te mogen realiseren. Verbinding tussen generaties. Verbinding met de Blijde Boodschap die vandaag nog even actueel is als toen.’

Mick benadrukt dat hij wel degelijk ‘priester tussen de priesters’ zal zijn.

Toen een Chirocollega hem na zijn diakenwijding vroeg of ze hem nu ‘kwijt’ waren, antwoordde hij: ‘Ik hoop dat dat niet zo zal zijn en dat jullie me daarbij zullen helpen.’

Achter die reactie schuilt een nederig besef. ‘Om diaken of priester te kunnen zijn, heb ik mensen nodig die voor en achter mij staan. En die me kritisch blijven bevragen. Elke gedoopte gelovige heeft deel aan het gemeenschappelijke priesterschap.

Laat ons dus herder zijn voor elkaar.

Samen aan de slag gaan, eenheid in verscheidenheid.’