Eigen kijk
Mystieke christenen worden - Lieve Wouters [standpunt]
In het gesprek dat ik met Rozemarijn Vanwijnsberghe had, wierp ze een vraag op: ‘Moeten we in onze kerkgemeenschappen en liturgie niet meer ruimte maken voor stilte en contemplatieve praktijk? Ik geloof heel sterk dat het ons binnen onze bestaande structuren zou helpen om de mystieke dimensie van het leven te ontdekken.’
Mystiek. Het klinkt misschien als iets exotisch, iets voor middeleeuwse zieneressen als Hildegard van Bingen. Maar eigenlijk heb je er niets voor nodig. Je legt je handen in je schoot of houdt ze tegen elkaar, zoals kunstenaar Randall Casaer voorstelt in zijn inspirerende boek Leer ons bidden (Otheo, 2026) (en twee weken geleden nog in ‘Klapstoel’).
Lees ook
Als je het verhaal hiernaast leest, ontdek je dat mystiek te maken heeft met het voelen van diepe verbinding met de ander (ook met hoofdletter), zozeer dat de ander niet meer anders is maar dat er een wij ontstaat. Universele broederlijkheid, zou Franciscus van Assisi het noemen. Zulke momenten van eenheid zijn verrukkelijk. Wie het ooit meemaakte, vergeet het nooit en laat zich erdoor veranderen. Soms kan zo’n moment zich herhalen, soms zelfs een stroom worden. De mystieke verbinding vergroot de ruimte van het hart en dat laat zich ook voelen in het concrete leven. Je voelt je minder snel bedreigd in je identiteit of status. Je steekt makkelijker de hand uit om de ander te verheffen.
Het is niet onmogelijk om die mystieke verbinding ook in groep te beleven. Pax Christi organiseert de laatste jaren regelmatig stiltecirkels, vaak pardoes in het stadscentrum, als vredesgebaar en protest tegen oorlog en geweld. Of je nu christen bent, moslim of nog iets anders, de stilte is voor iedereen toegankelijk en in de smeekbede om vrede zijn we het zo roerend eens. Als diepe verbinding in de drukte en diversiteit van de stad tot stand kan komen, dan zeker in een kerk tijdens de liturgie.
Reageren? Mail naar lieve.wouters@otheo.be
Eigen kijk
Laatste aanpassing op 11/02/2026 om 15:40