Alles aan dit pasgeboren mensje vertelt me over een nieuw begin.
Hier ligt ze dan. Een piepklein meisje in mijn armen. Negen maanden lang al heel dicht bij ons, maar nu voor het eerst niet enkel te voelen en af en toe te horen, maar ook te zien. De Bijbelse paaswoorden komen heel dichtbij: ‘De leerlingen waren vervuld van vreugde, toen zij de Heer zagen.’ (Joh 20,20)
Ook mijn hart stroomt over van vreugde en ongelofelijk veel dankbaarheid nu ik haar hier zo mag bewonderen. Tot in de kleinste details vormgegeven door Hem. Dichterbij kan God op dit moment niet komen.
Alles aan dit pasgeboren mensje vertelt me over een nieuw begin. Meer dan ooit besef ik dat opnieuw beginnen niet kan zonder afscheid. Mijn hart zegt stilaan vaarwel aan ons gezinnetje van drie. Ons tweede meisje kwam er niet gewoon bij als vierde in de rij. Ze vernieuwt alles wat er eerder al was. Hoe klein ze ook is. Het tere dat haar omgeeft, kan zelfs afschrikken, bang maken om iets verkeerd te doen en het te kwetsen. En toch is het tegelijkertijd vol van belofte en draagt ze nu al alles in zich wat nog kan worden. Ook Pasen verenigt die kracht en kwetsbaarheid.
Jezus’ verrijzenis heeft voorgoed een nieuw begin mogelijk gemaakt te midden van al het bedreigde tere. Toch is het vlak na zijn opstanding nog heel onduidelijk voor zijn leerlingen hoe dat nieuwe te begrijpen en hoe er mee gestalte aan te geven. Ook 2000 jaar later klinkt nog steeds een belofte die op vervulling wacht.
Een nieuw begin kan vele gezichten hebben. Ongetwijfeld kunnen we ons samen vinden in de hoop op een vredevolle wereld. Maar God heeft vandaag ook iets uniek nieuws gemaakt voor elk van ons. Voor mij ligt dat nieuwe begin nu heel concreet in mijn armen. Kan jij het ook voelen, wat dat nieuwe begin voor jou zou kunnen zijn? Misschien wil het ook wel gewiegd worden, heeft het jouw toewijding en geloof nodig om verder te kunnen groeien. Want Pasen is slechts een aanzet. De belofte roept vooruit.
