Nieuwe chaldeeuwse parochiezaal in Mechelen

Vorige zondag zaten vier chaldeeuws-katholieke priesters in Mechelen netjes naast elkaar op een podium. De gemeenschap die ‘s zondags de chaldeeuws-katholieke liturgie van Mar Addai & Mar Mari viert in de Sint-Katelijnekerk, opende de nieuwe parochiezaal Vrouwvliet. Haar parochiale vzw Sint Johannes kon twee zalen overnemen van een lokale begrafenisondernemer en gooide de muur tussen beide zalen neer, zodat er één grote ruimte ontstond. Het is een prachtige polyvalente ruimte geworden, waar zondag ruim vierhonderd mensen bij elkaar zaten. Er is ook een keuken en er zijn enkele kleinere belendende zalen.

Eigenlijk was het de bedoeling dat er zondagmorgen ook vier subdiakens werden gewijd en dat priester Suleyman Oz tot koorbisschop werd gewijd, maar dat kon niet doorgaan omdat de chaldeeuwse patriarch, kardinaal Louis Raphael Sako, in Turkije was voor de pausreis aldaar. Bovendien kon zijn nieuwe patriarchale vicaris voor Europa, Habib Hormiz Ajoub al-Nafwali, zich niet  vrijmaken. 

Mgr. Hormiz is ook nog altijd aartsbisschop van Basra in het zuiden van Irak. Maar niet getreurd: er wordt nu gezocht naar een nieuwe datum in de lente voor de geplande wijdingen en dat zal aanleiding zijn voor een nieuw feestje.

Er zijn in ons land vier chaldeeuws-katholieke gemeenschappen. Twee ervan zitten in Mechelen gesitueerd en er is er ook één in Antwerpen en één in Brussel. De chaldeeuws-katholieke Kerk ontstond in de zestiende eeuw in Mesopotamië, toen een groep assyrische christenen bij Rome aansloot uit onvrede met de toenmalige patriarchale opvolging van oom op neef binnen de Assyrische Kerk van het Oosten, maar ook omdat een band met Rome politiek interessant leek. De huidige grenzen van Irak, Iran, Syrië en Turkije zijn natuurlijk recenter; het gros van de chaldeeuws-katholieken in België is afkomstig uit het zuidoosten van Turkije.

Dat vier chaldeeuwse priesters broederlijk naast elkaar zaten en er delegaties uit Antwerpen en van de Mechelse Sint-Efrem-parochie waren komen meevieren, mag opmerkelijk genoemd worden. De betrokken gemeenschappen en christenen hebben niet altijd uitgeblonken in onderlinge harmonie. Nu eens waren het hun priesters die het met elkaar niet konden vinden, dan weer staken twisten uit het thuisland de kop op: de grootste groep is afkomstig uit Herbole, andere komen dan weer uit buurdorp Hassana. Deze christenen zijn gevlucht toen de Turkse militaire regeringen in de jaren tachtig van de vorige eeuw hun dorpen bestookten vanwege vermeende koerdische sympathieën.