Ria (60) herstelde van acute leukemie: ‘Mijn geloof gaf me al die tijd een houvast’

De ene dag gaat alles goed, het leven zit mee, je voelt je als een koning. De volgende dag is er onverwacht slecht nieuws: je bent ziek en plots wordt het leven anders. Het zijn de eerste zinnen die Ria – op dat moment bisschoppelijk gedelegeerde voor de catechese – in het voorjaar van 2023 schreef bij een reflectie over de eerste statie van de kruisweg, die 400 Limburgse bedevaarders weken later in Lourdes zouden lezen.

Het zijn op dat ogenblik haast profetische woorden. Op 25 mei van dat jaar krijgt Ria immers een telefoontje dat niemand wil. De dokter heeft slecht nieuws: acute leukemie. ‘Het was alsof ik onbedoeld in een ander leven terecht was gekomen, alsof een teletijdmachine me had meegenomen naar een toekomst die niet de mijne leek’, vertelt Ria. ‘Mijn agenda stond propvol. Plotsklaps was hij leeg.’

Bernadette

Tijd om alles even te verwerken had Ria niet. Twee uur na de diagnose lag ze al in het ziekenhuis. ‘Ik maakte een koffer voor enkele dagen, maar in het ziekenhuis werd het ritme van de behandeling me pas echt duidelijk: vijf weken ziekenhuis, twee weken thuis en opnieuw vijf weken ziekenhuis’, vertelt ze. ‘Mijn herstel zou minstens anderhalf tot twee jaar duren. Gelukkig oogden de eerste resultaten van de onderzoeken goed. ‘Als alles goed verloopt, kunnen we jou genezen’, zei de dokter. Daar heb ik me altijd aan vast gehouden.’

De eerste momenten van ongeloof en angst maakten dan ook al snel plaats voor een diep geloof en vertrouwen. ‘Ik bad tot Onze-Lieve-Vrouw van Lourdes en de heilige Bernadette. Als Bernadette als jong meisje, zonder de medische kennis van vandaag, haar kracht om vol te houden uit haar geloof kon putten, dan moest ik dat met haar hulp toch ook kunnen. Ik vroeg die eerste dag ook al om de ziekenzalving. Iedereen weet dat chemotherapie geen pretje is en dat je lichaam het zwaar te verduren gaat krijgen.

De dokter stemde toe, zolang ik niet geloofde dat dit een genezing zou betekenen en bijgevolg de medische behandeling zou negeren. Zo rationeel ben ik wel. Maar ik geloof sterk in de werking van de sacramenten. Voor mij is dat niet zomaar een ritueel. Ik ben ervan overtuigd dat de ziekenzalving kracht geeft om door te gaan, om positief te blijven, wat er ook op je pad komt. En dat heeft echt gewerkt. 

De eerste vijf weken in het ziekenhuis mocht Ria op haar isolatiekamer honderden steunbetuigingen ontvangen. Zelf bidden lukte door de bijwerkingen niet altijd, maar ze voelde zich gedragen door het gebed en de steun van velen. Er werden kaarsen gebrand, tot in Lourdes. Alsof Maria zelf bij haar was, haar warm omhulde en haar nabijheid voelbaar maakte doorheen alle berichten en boodschappen. Ria was niet alleen.

‘De impact van mijn ziekte reikte uiteraard verder. Ook voor mijn omgeving was deze periode erg zwaar. Maar hoe moeilijk het ook was, door krachten te bundelen gebeurde daar iets moois. Er werden beurtrolschema’s opgesteld voor bezoekmomenten, huishoudelijke taken werden verdeeld, en er was voortdurend contact via telefoon en videobellen. Het kon jammer genoeg nooit samen. Ik kon niemand knuffelen, ook de kleinkinderen niet. 

Doopsel via streaming

Toch heb ik op geen enkel moment de hoop verloren. Het doopsel van onze kleinzoon kon ik alsnog via streaming volgen en de huwelijksviering van onze zoon heb ik drie maanden na de diagnose toch in de kerk kunnen mee beleven. Er waren vele bekenden aanwezig, maar ik kon ze niet begroeten wegens infectiegevaar. Niemand die dat erg vond; de mensen waren blij dat ik erbij was.’

Op 20 oktober 2023 krijgt Ria een stamceltransplantatie. Het reduceert haar kans op herval tot 70 procent. Hoewel iedereen in de familie zich kandidaat stelt, wordt toch een vreemde donor geschikt gevonden. ‘Een dertiger, maar voorts weet ik niets over hem. Ik ben hem uiteraard enorm dankbaar. Dat heb ik hem via het ziekenhuis ook laten weten. Sindsdien is 20 oktober mijn nieuwe verjaardag en dat vieren we ook.’

Sinds oktober 2024 is Ria kankervrij. Lichamelijk ging ze door diepe dalen, maar mentaal bleef ze overeind. Nooit verloor ze haar vertrouwen, haar positiviteit, haar hoop. Zelfs in de moeilijkste momenten kon ze blijven lachen en leerde ze intens genieten van de kleinste dingen. ‘Ik geloof dat ik dat maar kan vanuit een diep geloof en vertrouwen dat God er is, wat er ook gebeurt. Ik moest het niet alleen doen’, zegt ze.

Deze zomer naar Lourdes

‘Ik kijk uit naar dingen op kortere termijn. Ik geniet volop van de kleinkinderen en in juli ga ik naar Lourdes, de hoofdstad van de hoop. Hoop was mijn toevlucht en mijn anker. Het gaf me een houvast en een vertrouwen. Maar hoop is iets waaraan je zelf ook moet werken. Ik heb veel kaartjes en berichten ontvangen. Dat heeft bij mij het bewustzijn doen groeien hoe belangrijk dat is. Het is een ongelooflijke cadeau op zo’n moment. Ik heb daarin bijgeleerd. Het is een voornemen in mijn nieuw leven.’

Intussen is Ria terug aan het werk en begeleidt ze deeltijds de zorgpastores in het bisdom Hasselt. Als geen ander is ze ervan overtuigd dat spirituele zorg een wezenlijk onderdeel is van de totaalzorg.