‘Stijve nek’ - Koen Vlaeminck [standpunt]

Een dakloze die op straat sterft, zal nooit de voorpagina’s van de krant of de homepage van nieuwssites halen. Of het zou moeten zijn dat er iets over te zeggen valt op het vlak van politiek, verkeer, desnoods het weer. Van de mens zelf, daar kijken we van weg. ‘We krijgen een stijve nek van de andere kant op te kijken’, zegt paus Franciscus, of van intussen op onze smartphone te scrollen, op zoek naar de laatste roddels of trends is, weg van de ongemakkelijke realiteit die zich letterlijk voor onze neus afspeelt. 

‘Hoe hebben we dit niveau van onverschilligheid kunnen bereiken?’ 

Kinderen die in armoede opgroeien, thuislozen, mensen die verteerd worden door eenzaamheid, mensen wanhopig op zoek naar zorg… We laten hen dikwijls letterlijk links liggen, uit het zicht. De toetssteen van de barmhartige samaritaan doorstaat onze hedendaagse samenleving niet.

Op veel momenten kunnen we wegkijken: iemand wordt lastiggevallen op de tram, een bedelaar vraagt een aalmoes, iemand maakt een racistische opmerking in een wachtrij, je bent getuige van een kleine winkeldiefstal. Sommige dingen worden mee mogelijk gemaakt als maar genoeg mensen op het juiste moment wegkijken. 

Toegegeven, ook ik kijk dikwijls weg. Omdat het makkelijker is, minder confronterend ook… er is nog zoveel te doen en te beleven. Dikwijls uit angst ook, wat kan ik doen of zeggen? Het is een ongemakkelijke waarheid.

Je laten raken door de ander, vereist kwetsbaarheid, is in zekere zin altijd een avontuur.

Die keren dat ik die angst overwin en de andere wel aankijk en aanspreek, zijn altijd sterke en zelf bevrijdende ervaringen. 

Ten aanzien van de terreur van onverschilligheid hebben we een revolutie van tederheid nodig. 

Reageren? Mail naar koen.vlaeminck@kerk.net