De Vraagbaak: kunnen we opnieuw zondigen als we in de hemel zijn? [podcast]

▷ Naar de podcast op Spotify 
▷ Naar de podcast op Apple Podcast

Het antwoord op de vraag is ‘neen’. De dood brengt een fundamentele breuk, en wat nadien komt weten we in feite niet. De vergeving van de zonde is bovendien meegegeven met de verrijzenis van Jezus Christus: als we geen recht doen aan het eerste, dan doen we ook geen recht aan de verrijzenis zelf.

In die zin is het christelijk geloof niet alleen humaan maar ook humaniserend: God komt tegemoet aan de diepste menselijke verlangens, het overwinnen van de dood en de zonde.

Vergeten we ook niet de notie van het vagevuur: een tussenstadium tussen de aardse ellende en de hemelse heerlijkheid. Alles wat nog niet volledig is uitgezuiverd, kan daar worden uitgeboet. Anderzijds stellen we vast dat sommige criminelen een goed leven leiden, en goede mensen lijden. We slagen er in dit leven niet in om aan die fundamentele onrechtvaardigheid iets te doen: dat stellen niet alleen christenen maar ook moderne filosofen vast. Het kan je cynisch maken… of de relevantie van de verrijzenis helpen beseffen. Alles wat met zonde te maken heeft, zal een definitief einde kennen. 

Zondigen is soms bewust tegen alle goede dingen ingaan, maar soms laten we ook na om het goede te doen. Dat is in de hemel ondenkbaar, net als alles wat met onze fysieke conditie te maken heeft. Anderzijds drijft het verlangen naar het goede ons naar de hemel. Daarom ook vragen veel mensen zich op het einde van hun leven af of ze tijdens dat leven wel voldoende het goede gedaan hebben, en trachten ze dan nog iets recht te zetten voor mensen die ze niet goed behandelden. 

Het is bij deze vraag goed om te kijken naar Christus en wat Hij ons heeft voorgeleefd. Vaak willen we, door God en medemensen, beloond worden voor onze oprechte inspanningen om het goede te doen, en we willen ook altijd iets terugdoen voor mensen die goed zijn (geweest) voor ons. Christus wilde dat fundamenteel niet, en precies daarom kon Hij zonder zonde zijn. Hem in dat opzicht volgen is voor mensen heel moeilijk, maar het kan ons helpen om het uit te houden wanneer we niet beloond worden.

De insteek is hier het verlangen van de mens naar een zondeloos bestaan. De onbevlekte ontvangenis schenkt ons hoop: met Gods hulp en genade is het mogelijk om zoals Maria (én Johannes De Doper!) een zondeloos bestaan te leiden. Maria beging niet alleen geen individuele zonde, ze kon dat ook niet door een uitzondering, een ‘voorafname van de goddelijke genade’.  

Dat is ook de grote reden waarom zij in de hemel onze voorspreker is: we kunnen erop vertrouwen dat een intrinsiek goed mens voor ons ten beste spreekt bij haar Zoon.