Ik vond het tussen de schoolboeken en het knutselgerief van mijn zoon: een poëziealbum. Hij had het gekregen van een klasgenoot om in te vullen. Een klein, kleurrijk boekje vol dromen en antwoorden. Lievelingseten, favoriete kleuren, huisdieren - en natuurlijk die ene vraag die altijd terugkomt: wat wil je later worden?
Stilstaan en ruimte maken voor wat écht telt, dat is de uitnodiging van advent
Dokter, politieagent of zanger, hadden zijn vrienden geantwoord met kinderlijke ernst. Als kind wilde ik brandweerman worden: vuur temmen, dat leek me heldhaftig en stoer. Nu zie ik mijn zoon, net zo ernstig, nadenken over zijn antwoord. ‘Misschien iets waarmee ik vooral buiten kan zijn, of iets met dieren’, mijmert hij luidop.
Terwijl hij woorden zoekt, denk ik na over een andere vraag. Niet: wat wil je later worden. Maar: wie wil je zijn? Wie ben je in de kern? Een vriend, eerlijk en trouw? Een mens die durft te twijfelen en te groeien? Iemand die inspireert, of troost biedt? Want uiteindelijk is het niet je verdienste of prestige dat telt, maar hoe je anderen raakt, hoe je liefhebt, hoe je betekenis vindt - in het grote en het kleine.
Misschien is dat precies de uitnodiging van de advent. Niet nog meer plannen maken of taken afvinken, maar stilstaan bij wat echt belangrijk is. De stilte opzoeken. Ruimte maken voor wat écht telt: relaties, mededogen en verbondenheid, met elkaar en met God.
In die eenvoud ontmoeten we ons ware zelf. En ontdekken we wie we werkelijk zijn in Gods ogen: geliefd, precies zoals we zijn.
