Woordkracht - De blinkmuur [blog]

Toen ik Mara-Lea afgelopen week naar de klas bracht, zag ik dat er iets nieuws aan de wand hing. Het was een ‘blinkmuur’ met foto’s van verschillende kinderen. Mara-Lea hing er ook bij met een mooi ingekleurde tekening. Ik nam aan dat het allemaal foto’s waren van dingen waarin de kinderen op een bepaald moment hadden ‘uitgeblonken’. Maar toen Mara-Lea erover vertelde, bleek dat er nog een veel diepere gedachte achter schuil ging: “Alle kindjes die het eigenlijk niet leuk vinden om iets te doen, maar het dan toch proberen, mogen op de blinkmuur, mama.”

Want aan ieder die heeft, zal gegeven worden, zelfs in overvloed gegeven worden; maar wie niet heeft, hem zal nog ontnomen worden zelfs wat hij heeft. Matteüs 25,29 – Drieëndertigste zondag door het jaar

In de evangelische parabel van de talenten klinken er harde woorden ten aanzien van de dienaar met één talent. Hij komt niet op de blinkmuur van God. Omdat hij bang is om zijn toevertrouwde geld te verliezen, verstopt hij het in de grond. De andere dienaren, daarentegen, gingen in vertrouwen met hun talent aan de slag en wisten het zo te verdubbelen. Aan wie vertrouwen heeft, zal gegeven worden, zo beklemtoont de tekst, maar wie angstig is, zal vooral veel verliezen.

De dienaar met het ene talent weerspiegelt voor mij iets van mijn eigen gebrek aan vertrouwen om buiten mijn comfortzone te durven treden. Nochtans belooft de parabel dat God me net daar een verdubbeling van wat ik al had wil schenken. Ik bedenk me dat een blinkmuur voor volwassenen misschien ook wel een goed idee zou zijn. Niet om op die manier te pronken met alles waar we goed in zijn. Wel graag eentje voor al onze aarzelende stappen op een weg die aanvankelijk vreemd aanvoelt, maar veel te ontdekken geeft.