Woordkracht- Met een schreeuw [blog]

Enkele jaren geleden leerde ik van een osteopaat hoe belangrijk het is om kinderen de ruimte te geven om te wenen en schreeuwen. Hoewel zorgdragers vaak de neiging hebben om de zichtbare tekenen van verdriet en woede zo snel mogelijk te stoppen door troost te bieden, is het volgens haar net belangrijk dat een kinderlichaampje er op die manier alle onbehagen uit kan laten.

Dichtbij blijven, maar erkennen dat het wenen recht van bestaan heeft en het gehuil mee durven aanhoren, is iets wat me sindsdien erg heeft geholpen wanneer Mara-Lea het moeilijk heeft.

De onreine geest schudde hem heen en weer, gaf nog een luide schreeuw en ging uit hem weg. Marcus 1,26 – Vierde zondag door het jaar

Het evangelieverhaal over de man met onreine geest deed mij er aan denken. Ook bij hem is er iets in zijn lichaam of geest dat hem doet schreeuwen. Iets wat gezien wil worden en ruimte wil krijgen. Jezus ziet datgene wat de man doet schreeuwen en spreekt het rechtstreeks aan. En daarmee gaat het ook weg.

Misschien zouden we als grote mensen ook wat meer zichtbaar mogen maken wat ons binnenin aan het schreeuwen brengt. Alleen dan kan het door de ander/Ander gezien worden. Troost is wellicht niet altijd haalbaar. Maar in het delen van kwetsbaarheid ontluikt mogelijks wel iets van opluchting en bevrijding.