Van-ik-zelfsprekend - zuster Katharina [De 12]

Een huis wordt verkocht. Vooral de grond is veel waard, gelegen in de stadsrand. Ik betrap me er op dat ik het zo vreemd vind dat elk stukje grond op deze planeet een eigenaar heeft. Die eigendomstitels vallen ons toch gewoon toe? Niemand van ons heeft ervoor gezorgd dat deze aarde tot stand kwam. En toch heeft wellicht, over heel de wereldbol verspreid, elke vierkante meter een eigenaar, of het dan een persoon, een instelling of een land is.

Wanneer zou dat begonnen zijn, vraag ik mij af.

Die grond is van mij en dus niet van jou! En die mens heeft geen grond. Heeft het te maken met een natuurlijke neiging van de mens om territorium af te bakenen? Of moet ik dat als een stukje erfzonde zien, altijd draaiend rond het ik? Zoveel realiteiten aanvaarden wij als vanzelfsprekend. Ik vind het vaakvan-ikzelf-sprekend… Grondeigendom is er zo een.

Een ander is het gegeven dat wie hoger studeerde meer zal verdienen. Toen ik dit de eerste keer hoorde, vond ik dat hoogst onrechtvaardig. Eigenlijk komt het op hetzelfde neer. Niemand van ons heeft toch zelf zijn hersenen gevormd, verstand besteld, IQ bepaald? Daar heb je toch geen eigen verdienste aan? Sommigen studeerden langer en investeerden meer in de studie, en dat moet terugbetaald worden. Dat snap ik. De verantwoordelijkheid die je draagt, kan groter zijn. Snap ik ook. Maar dat dit je voor de rest van je leven recht geeft op (veel) meer salaris blijf ik vreemd vinden.

Waarom verdient een poetsvrouw minder dan een tuinier?

Waarom verdient een verpleegster zoveel minder dan een dokter? Het is wellicht niet voor niets dat de joodse kibboets mij altijd heeft aangesproken, of dat ik mij goed voel in de abdij waar niemand loon ontvangt, alles gemeenschappelijk is en je krijgt wat je nodig hebt.

• Zuster Katharina is abdis van Onze-Lieve-Vrouw van Nazareth, de trappistinnengemeenschap van Brecht. Ze is lid van ‘De 12’, het panel van ‘Kerk & Leven’.