Hoe een priester in opleiding de vasten beleeft in Rome

Mijn eerste veertigdagentijd in Rome is eigenlijk niet zo verschillend van hoe ik een veertigdagentijd in België in het seminarie of ervoor beleefde. Het is nog altijd in de eerste plaats een persoonlijke keuze om mij voor te bereiden op Pasen. Een tocht van veertig dagen om mezelf wat in vraag te stellen.

Waaraan ben ik onderweg te veel gehecht geraakt? Ben ik trouw gebleven aan mijn beslissing om Jezus te volgen? En hoe kan ik dat nog wat concreter beleven?

Net zoals in België is ook hier het leven niet plots stilgevallen op Aswoensdag. De lessen aan de universiteit lopen gewoon door. De taken vinden vlot hun weg tot op mijn bureau. Toch ervaar ik dit niet echt als iets negatiefs of storends. Het is immers in het dagelijkse leven dat ik mijn goede voornemens moet waarmaken. Meer tijd maken voor gebed, onthechten van wat mij te veel afleidt: ik moet er mijn hele leven aandacht voor hebben.

Toch zijn er natuurlijk ook altijd speciale momenten in de veertigdagentijd. Ik had dit jaar het geluk om op Aswoensdag de veertigdagentijd te mogen beginnen in Santa Sabina. In een volle basiliek vierde paus Franciscus er de eucharistieviering met de oplegging van de as. In zijn homilie legde hij er de nadruk op dat we het doel van onze levenstocht niet uit het oog mogen verliezen.

Daarvoor hebben we de drie pijlers van de veertigdagentijd: gebed, naastenliefde en vasten.

Het gebed brengt ons dichter bij God, onze concrete daden van naastenliefde brengen ons dichter bij de mensen rondom ons en via vasten en onthechting komen we dichter bij wie we zelf zijn.

Deze drie pijlers van de veertigdagentijd proberen we ook in het Belgisch College een plaats te geven. We doen dit met een beetje meer soberheid aan tafel en een inzameling ten voordele van een sociaal project hier in Rome. Daarnaast zijn er natuurlijk ook de typische gebedsmomenten voor de veertigdagentijd in onze kapel: de kruisweg, een boeteviering,…

Enkele weken geleden hadden we ook onze vastenretraite. We verlieten Rome en trokken naar een klooster in Casperia. Het vormde de ideale locatie om wat tijd te maken voor stilte, gebed en bezinning. De eenvoudige conferenties van een monnik getuigden van een diepe spirituele rijkdom. 

Ook de mooie natuur rondom het klooster en het stralende lentezonnetje zorgden ervoor dat we de drukte en het onophoudelijke lawaai van de Italiaanse hoofdstad achter ons konden laten. Ik herinnerde me weer hoe belangrijk voor mij de natuur en de rust van de omgeving zijn om ook innerlijk tot gebed en rust te komen. Het waren enkele dagen die me echt deugd hebben gedaan. 

Met het einde van de veertigdagentijd in zicht, begin ik stilaan ook uit te kijken naar de Goede Week. Daarvoor keer ik binnen enkele dagen terug naar België. Ik wens iedereen alvast een mooie en intense Goede Week toe en straks ook een zalig Pasen!