Wat is het toch een voorrecht om bij een groep te horen, zodat je niet alles zelf moet bedenken, maar af en toe kunt meevaren met de boot. De vastentijd komt eraan en in onze kerk is er elke week op woensdag een bezinning rond één van de zeven geestelijke werken van barmhartigheid. Instapklaar!
De eerste is meteen een hele kluif: bidden voor de levenden en de doden. Ik bid geregeld voor iemand: voor een vriend van kleinzoon die opeens ernstig ziek wordt, voor een vriendin van ons die haar man verliest, voor iemand uit onze kring die examen gaat afleggen of solliciteren, voor de mensen in Oekraïne en Gaza en overal waar geweld heerst, voor wie er in de met blauwe flitslampen voorbijrijdende ziekenwagen ligt... Soms brand ik er een kaarsje bij en vraag ik om vrede, steun en kracht, zodat alles zo goed mogelijk kan verlopen. Ik leef me in in wat ze meemaken en stuur een portie empathie hun kant uit. Verder leg ik alles in de handen van God. Ik verwacht er geen wonderen van, maar ik weet zeker dat meeleven helpt en meebidden dus zeker.
Bidden is de vergrotende trap van verbondenheid.
Dat is het mooie van bidden: God heeft mijn gebed niet nodig, die is uit zichzelf al Liefde genoeg. Dat gebed werkt dus vooral voor mij. Want door mijn anker af en toe uit te slaan naar God, is de kans groter dat ik de mensen voor wie ik bid, niet in de steek zal laten.
En bid ik ook voor de doden? Meestal ga ik er van uit dat zij rusten in eeuwige vrede en niet op mijn gebed zitten te wachten. Maar wat een bijzonder idee dat ik ook voor hen nog iets kan doen. Dat ik hen af en toe nog iets nadrukkelijker in Gods handen leg en hen toevertrouw aan zijn onophoudelijke liefde. Zoals je het dekentje van een slapend kind nog even extra instopt, ook al is het niet nodig. Ik help er meteen mezelf mee: ik denk aan het goede dat ze hier hebben achtergelaten en dat bewaar ik in mijn ziel. Zo leven ze verder, hier en bij God.
Bidden is de vergrotende trap van verbondenheid. Met levenden en met doden. Deze week mag ik er extra werk van maken.
