Dominique Lawalrée overleden — ook jij zal van zijn muziek houden

Dominique Lawalrée krijgt vaak het etiket van ‘The New Simplicity’ (De nieuwe eenvoud) opgeplakt. Daarmee wordt een muziekstroming bedoeld die zich in de jaren 1970 manifesteerde in verschillende landen in Europa. Deze componisten zetten zich af tegen de avant-garde van na de Tweede Wereldoorlog en schreven rustige, vaak repetitieve muziek. De invloed van Dominique Lawalrée mag daarbij niet worden onderschat. Hij schreef meer dan 650 composities en bracht een dertigtal platen uit — onder meer Brian Eno was fan.

Omdat in België niemand zijn muziek wilde uitgeven, richtte hij een eigen platenmaatschappij op, The Editions Walrus. Hij speelde op een eigen ontworpen piano, allerhande synthesizers, orgel, percussie en experimenteerde met tape.

Vanaf 1994 begon Lawalrée ook religieuze muziek te schrijven. Hoe dat kwam, vertelde hij ooit in een interview voor The Word:

‘In 1994 had ik duidelijkheid in sommige zaken nodig. Afstand ook. Ik begon heel wat dingen in vraag te stellen: opvoeding, vriendschappen… Noem het een soort tweede adolescentie. Ik was toen ook al 20 jaar muziek aan het maken en het was tijd om andere horizonten te verkennen.

Ik ging op bedevaart naar Medjugorje en ervoer er een soort bekering.

Je zou kunnen zeggen dat er mij iets bijzonders en krachtigs overkwam. Ik kan het moeilijk onder woorden brengen. Het was iets dat ik in mijn diepste zelf aanvoelde. Toen ik terugkeerde, besloot ik meer van mijn tijd en talenten in religieuze muziek te stoppen.'

Toen de Belgische dominicanen twee jaar geleden de 800ste verjaardag van hun orde vierden, werd daarbij onder meer een nieuw werk van Lawalrée uitgevoerd (O Sacrum Convivium).

• Onderaan deze pagina kan je luisteren naar twee albums: Préludes au silence en First Meeting.