‘Zit je nu alwéér op je smartphone?’ Zo klinkt het, zeker deze vakantie, in menig huisgezin.
Experten strooien rijkelijk met tips en discussiëren hevig over voor- en nadelen van schermpjes. Ook volwassenen spenderen dikwijls meer tijd dan hun lief is aan het eindeloos scrollen. Op de trein, wachtend in een rij of zelfs wandelend op straat: zoveel mensen met het hoofd gebogen en met de duim in aanslag. Niet met de kop in het zand, maar met de kop in het scherm.
Dat scherm blijkt dikwijls een eindeloos diepe put of een zelfbevestigende spiegel. Kijk maar naar de recente rellen in Engeland. In een brief doet paus Franciscus een oproep aan alle christenen: leg je scherm regelmatig aan de kant en lees eens een boek of gedicht. Een goed boek opent de geest, stimuleert het hart en bereidt ons voor op het leven, schrijft paus Franciscus in zijn opmerkelijke brief over de rol van literatuur in vorming. Als je de wereld wil begrijpen, jezelf en anderen doorgronden, dan heb je meer aan een boek dan aan een scherm.
Anders dan een eindeloze put of zelfbevestigende spiegel vormt een boek een venster op de ander en de wereld.
Anders dan een eindeloze put of zelfbevestigende spiegel vormt een boek een venster op de ander en de wereld. Een boek dwingt ons tot vertraging, tot reflectie, tot een dialoog met onszelf en met de auteur. Het helpt ons groeien in medeleven. Het is in die momenten van stilte, wanneer we de pagina omslaan en even stilstaan bij wat we net gelezen hebben, dat we werkelijk groeien.
Paus Franciscus’ leeslijst is lang, maar hij is liefhebber van De verloofde van Alessandro Manzoni, De God der wereld van Robert Hugh Benson en De tuin met zich splitsende paden van Jorge Luis Borges. Ikzelf las recent het door kardinaal Jozef De Kesel getipte boek: Het zout der aarde van Jozef Wittlin.
Heb je boekentips? Laat het me weten, dan maken we misschien wel een boekenlijst. Het is aan ons om de keuze te maken: blijven we alleen maar staren naar dat scherm, of openen we dat venster?
