Met Kamino naar Jubileum van de Jeugd in Rome (slot): Hoe weet je waar de paus voorbij zal rijden?

Klaar voor een raadsel? 

Je zit op een weids terrein van de Romeinse universiteit, Tor Vergata. In elk grassig vlak zitten duizenden jongeren tussen hekken, en tussenin lopen wegen. Hoe weet je waar de paus voorbij gaat rijden?

Het antwoord is: een sproeiwagen. Voor de slotwake en de sloteucharistie van het jongerenjubileum legt die twee keer hetzelfde parcours af tussen de vakken jongeren, zodat het stof even stopt met opwaaien. Zonder sproeiwagen zou de paus wellicht in een bruine soutane bij het podium aankomen — en dat voor een augustijn.

Het slotgebeuren van het jongerenjubileum kreeg  het vaste recept van dat van Wereldjongerendagen. Zaterdag trekt zich vanaf de voormiddag een volksverhuizing op gang naar Tor Vergata. Een meevaller voor de Vlaamse jongeren: het Belgisch College ligt aan de andere kant van Rome, dus ze stappen in halte Cornelia op een vrijwel lege metro. Hoe verder op lijn A, hoe meer de stellen zich vullen met jongeren, rugzakken en gezang. Een jonge Brusselaar blijkt zelfs opeengepakt prachtig gitaar te kunnen spelen. Zodra hij doorheeft dat we Vlamingen zijn, schakelt hij over naar een energieke akoestische versie van de eurodancehit Freed from desire - nooit beseft dat die perfect kan dienen als religieus anthem. 

Vanaf Anagnina, de eindhalte van lijn A, is het een vier kilometer wandelen naar Tor Vergata. Nu eens stappen we over iets wat een autostrade lijkt, dan weer steken we een grasveld dwars over. Boven de menigte wapperen de meest exotische vlaggen: Angola, Oost-Timor, Siberië. 

Lees ook

‘Hoe maak ik keuzes?’ — Jongeren stellen vragen aan de paus tijdens avondwake

Lees het volledige nieuwsitem

Vlak voor Tor Vergata wordt het dringen. Een voor een worden we door smalle poortjes gelaten en voorbij de security worden de voedselpakketten verdeeld. De dozen komen rechtstreeks uit tot aan de nok gevulde vrachtwagens, zij aan zij geparkeerd, met de laadklep naar de pelgrims.  'Avanti! Andiamo!',  klink het voortdurend. 'Beter dan in Lissabon', concluderen ervaren WJD-gangers na een korte blik in de doos.

De Vlamingen installeren zich in een vak met verder vooral Mexicanen en Vietnamese katholieken uit Parijs, én met goed zicht op een van de tientallen grote schermen. De instroom op de wegen valt stil. Maar dan tonen de schermen de aankomst van paus Leo XIV, en plots waan je je op een loopwedstrijd: honderden jongeren stormen in dezelfde richting, om aan de kant van die weg te staan waar de open pauselijke auto—- aan een stevig tempo — passeert.

De avondwake, die begint met een indrukwekkende orkestversie van Veni Sancti Spiritus, krijgt het gewoel doodstil. De paus beantwoordt drie vragen van jongeren. Tijdens de aanbidding nadien beweegt er nauwelijks iets, maar na de 'buona notte' van de paus komt de menigte weer tot leven. In sommige zones wordt gedanst en op de paden wandel je van de ene ontmoeting in de andere, tot alles uiteindelijk weer stilvalt.

Halfzeven de volgende ochtend. Wie een feestelijke wekker verwachtte, zoals de set van padre Guilherme in Lissabon, is eraan voor de moeite: de Italianen wekken de menigte met veiligheidsrichtlijnen voor het vertrek, luid en in meerdere talen. 

Lees ook

Paus spreekt miljoen jongeren toe: ‘Jullie zijn het teken dat een andere wereld mogelijk is’

Lees het volledige nieuwsitem

De tweede aankomst van de paus brengt er echter terug de sfeer in, en de viering is opnieuw indrukwekkend. Tientallen priesters verdelen de communie onder gele paraplu's, maar die duurt nog voort tot voorbij de zending.

En dan moeten die honderdduizenden jongeren terug richting Rome centrum ... De veiligheidsdiensten laten ons omwegen wandelen. Hier en daar strandt een groep tijdelijk langs de weg, omdat de vermoeidheid bij iemand al te hard toeslaat. Maar we blijven vlaggen spotten, en raken voorbij de lange zigzagaanschuif bij Anagnina, overleven de overvolle metro, wassen onder de douches van het Belgische College het bruine stof van ons af. Maar de ervaring van vreugde zonder grenzen, van samen doorzetten en het samen uitzingen, van grootse liturgie en kleine ontmoetingen, die nemen we mee naar huis.