Afscheid van mijn moeder – Kolet Janssen [column]

Mijn moeder heeft haar laatste weken geleefd. Ze at nog nauwelijks en haar kracht verminderde zienderogen. Maar ze deed nog mee met stoelyoga, kienen (Limburgs voor bingo) en rummikub. ‘Onder de mensen zijn’ was wat haar rechthield tot op het einde.

Ik hoop dus dat het voor haar geen eenzaam leven wordt, daar in het hiernamaals. Dat ze er echt de mensen terugziet die ze al een tijdje mist. Dat ze er eindeloos kan babbelen over vroeger. 

Ik weet zelf niet wat ik me erbij moet voorstellen. Een feest van alle volkeren? Een aanwezigheid van oogverblindend licht? Een paradijselijke tuin waar je God kunt tegenkomen op de paden? Weldadige rust en vrede? Nooit meer verdriet en pijn? Thuiskomen bij onze Vader? Het zal wel een beetje van dat allemaal zijn en nog veel mooier dan dat. Dat hoop ik tenminste.

Lees ook

Gerust tot 2034 - Kolet Janssen [column]

Lees het volledige artikel

Het opmerkelijkste van deze laatste periode van mijn moeder was dat ze opeens meegaand was geworden. ‘Het is allemaal goed’, zei ze steevast als iemand iets vroeg of voorstelde. Dat alarmeerde meteen ons en het zorgpersoneel, want zo kenden we haar niet. Haar leven lang had ze steevast onwrikbare opinies over hoe iets wel of niet moest gebeuren. Weerbarstig zijn en dat luidkeels laten horen, was haar lust en haar leven. Maar haar sterke standpunten zijn opeens toch nog weggeëbd, zo op de drempel.

Mijn moeder was er klaar voor. Dat zei ze zelf en wij zagen het ook. Ze gleed uit dit leven recht in de armen van God. Of ze haar weerbarstigheid zal meenemen? Dat weet alleen God.