‘April is de wreedste maand’, dichtte T.S. Eliotooit. Als er veel pijn, verwoesting en uitzichtloosheid is, voelt het wrang om blij te zijn om de lente. Ik denk er elk jaar aan als de blaadjes weer massaal uit de boomtakken barsten, de vogeltjes uit hun eieren en de bloemen uit hun knoppen. Die overvloed van levenskracht kan pijn doen voor wie iemand verloren is.
In de herfst en de winter kun je de schoonheid zien van wat voorbij is, wat is afgerond en gaat rusten. Je krijgt de tijd om herinneringen te koesteren, om te vertragen zoals de natuur vertraagt. Een kastanje in de zak van je jas, een gevleugelde uitspraak van een dode geliefde in je hoofd.
Er lijkt zo weinig plaats voor je gemis.
De lente pakt je in snelheid. De dood lijkt vergeten, het nieuwe leven palmt alles in. De bomen worden op een week tijd onherkenbaar. Er lijkt zo weinig plaats voor je gemis.
De eerste lente zonder, de eerste Moederdag zonder, binnenkort de eerste zomervakantie zonder. Een kaartje minder sturen, een verhaal minder vaak vertellen. Je houdt het leven niet tegen.
Tussen al die uitbundige vreugde van de lente mag af en toe ook wat weemoed zitten. In de kleur van vergeet-me-nietjes of de geur van seringen. Ook de lente heeft vele lagen.
